“ต้วนหลิงเทียน ตราบใดที่เจ้าเลือกจะเข้ามาอยู่ภายใต้อาณัติของข้า เป็นศิษย์ส่วนตัวของข้า…เรื่องราวที่เจ้าทำร้ายเฟยเอ๋อจนบาดเจ็บสาหัสเมื่อครึ่งปีก่อน อันก่อให้เกิดความบาดหมางระหว่างเจ้ากับเฟยเอ๋อ ข้าล้วนไม่ถือสาหาความอีกต่อไป! เพราะหลังจากนั้นไป เจ้ากับโจวเฟยลูกบุญธรรมของข้าย่อมมิใช่ศัตรู แต่เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน!”
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ ทว่าตอนนี้สีหน้าของโจวทงกลับไม่เหลือความมืดดำคล้ำโทสะ จะมีก็แต่ร้อยยิ้มอ่อนๆ พอปริปากกล่าวออกคำแรก ก็เอ่ยถึงเรื่องคิดรับตัวต้วนหลิงเทียนเป็นศิษย์ส่วนตัวออกมาทันที!
นอกจากนี้ยังให้สัญญาว่าถ้าต้วนหลิงเทียนยอมมาอยู่ใต้ปีกของมัน มันก็ไม่คิดถือสาหาความเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนเคยกระทำอีกต่อไป และระหว่างต้วนหลิงเทียนกับโจวเฟยก็ให้ยุติความแค้นลง!
และแทบจะทันทีที่โจวทงกล่าววาจานี้ออกมา
สีหน้าท่าทีของเจิ้งชิวก็ทำราวกับจะพูดคำว่า ‘นั่นไง’ ออกมา! เห็นได้ชัดว่ามันรู้แต่แรกว่าเรื่องราวอีหร็อบนี้จะเกิดขึ้น…
ส่วนด้านต้วนหลิงเทียนนั้นสีหน้าแม้จะยังสบ แต่ในใจเริ่มรู้สึกรังเกียจโจวทงมากขึ้นทุกขณะ
ดูท่าแล้วโจวทงผู้นี้สมควรไม่ใช่ตัวดีเหมือนในข่าวลือจริงๆ
“ท่านพ่อบุญธรรม!”
ต่างจากสีหน้าท่าทีสงบของต้วนหลิงเทียน ด้านโจวเฟยถึงกับอยู่ไม่สุข หน้ามันเรียกว่าเปลี่ยนสีไปในฉับพลันพอได้ยินโจวทงยื่นข้อเสนอให้ต้วนหลิงเทียน แวววตาฉายความกังวลถึงขีดสุด
