สุดท้ายเรื่องที่มันกังวลมากที่สุดก็ยังคงเกิดขึ้น…
หากต้วนหลิงเทียนกลายมาเป็นศิษย์น้องมันจริง เช่นนั้นเรื่องล้างแค้นก็อย่าได้หวังแล้ว!
มันไม่ยินยอม!
“หุบปาก!”
โจวทงที่รอฟังคำตอบต้วนหลิงเทียนอยู่ พอได้ยินเสียงโจวเฟยดังเข้าหู หน้ามันก็มืดลงทันใด ยังหันไปมองจ้องโจวเฟยด้วยแววตาน่ากลัว จนทำให้โจวเฟยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะพูดอะไรต่อ!
“ผู้พิทักษ์โจวทง”
ภายใต้สายตาเผยความคาดหวังเล็กน้อยของโจวทง ต้วนหลิงเทียนค่อยๆพูดออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ก่อนอื่นเลยต้องขอบคุณสำหรับน้ำใจนี้ของท่าน”
“ทว่าตัวข้านั้นมีอาจารย์อยู่แล้ว…เกรงว่าคงไม่อาจรับน้ำใจของผู้พิทักษ์โจวได้”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวปฏิเสธโจวทงอย่างตรงไปตรงมา
“เจ้าก็แค่เปลี่ยนสำนัก…มาเข้าร่วมกับข้า”
สองตาโจวทงเผยประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่ง กล่าวถามออกไปใจเย็น
“เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา “ข้าไม่มีวันทรยศอาจารย์ของข้า”
“ต้วนหลิงเทียน บิดาบุญธรรมของข้าอุตส่าต้องตาพึงใจเจ้า ก็นับว่าเป็นพรอันประเสริฐของเจ้าแล้ว…แต่เจ้าสุราคารวะไม่รับ ชมชอบสุราจับกรอก!!”
ในขณะที่สีหน้าโจวทงเริ่มมืดดำคล้ำลงทั้งยังเริ่มบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ โจวเฟยที่สองตาทอประกายเรืองวูบด้วยความชั่วร้าย ก็มองต้วนหลิงเทียนพลางตะโกนกล่าวออกมาเสียงเย็น คล้ายมีโทสะหนักหนา!
