แรกเห็นชายววัยกลางคนปรากฏตัวขึ้น เจิ้งชิวก็ไม่รอช้าเร่งประสานมือคารวะออกไปด้วยความเคารพทันที กระทั่งโจวเฟยด้านหลังโจวทงเองก็แลดูตื่นๆเล็กน้อย เร่งประสานมือโค้งคารวะไปเช่นกัน
มีเพียงต้วนหลิงเทียนกับโจวทงเท่านั้น ที่ไม่ได้ขยับ
“ต้วนหลิงเทียน!”
และตอนนี้เองโจวทงก็หันไปมองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาดุร้าย กล่าวตะคอกออกมาเสียงเย็น “เห็นผู้ว่าแต่เจ้ากล้าไม่คารวะทักทาย…หรือกระทั่งผู้ว่าเจ้าก็ไม่เห็นหัวแล้ว ความผิดฐานลบหลู่ท่านผู้ว่าเจ้ารับไหวรึ!”
“เอ๋? ไม่ใช่ว่าผู้พิทักษ์โจวก็ไม่ได้คารวะทักทายผู้ว่าด้วยหรือไง?”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองโจวทงด้วยสีหน้าเฉยเมย กล่าวถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
“ฮึ่ม!”
โจวทงแค่นคำสบถ ค่อยเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “ท่านผู้ว่าเคยกล่าวไว้เมื่อหลายปีก่อน ว่าหากข้าพบไม่ต้องคำนับ…แต่อาศัยเด็กตัวเหม็นเจ้าคิดว่าเทียบกับข้าโจวทงได้? สมัยข้าทำความดีความชอบใหญ่หลวงให้มณฑลจิ่วโยว เจ้ายังไม่ทราบยังอยู่ที่ใด ไม่รู้เกิดแล้วหรือไม่ด้วยซ้ำ!!”
“ในเมื่อต้วนหลิงเทียนเจ้า กระทั่งกาลเทศะยังไม่รู้ กล้าดูหมิ่นกระทั่งท่านผู้ว่า…ในฐานะผู้พิทักษ์จวน ข้ามีหน้าที่ต้องลงโทษทางวินัยเจ้า!!”
พอกล่าวจบคำ พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดอันยิ่งใหญ่น่าเกรงขามของโจวทงก็ปะทุระเบิดออกมา มันควบผนึกมวลพลังมหาศาลลงแขนขวา ก่อนจะสะบัดออกมาราวแส้ หรืออสรพิษตัวเขื่องหนักหมื่นพันชั่งสะบัดหางก็ว่า!
