“ผู้พิทักษ์โจวทง เรื่องนี้ท่านไม่อาจมาหาคำอธิบายจากข้าได้…เพราะที่ข้ากระทำไปเช่นนั้น ก็เพราะข้าได้รับคำสั่งมาอีกที…”
เจิ้งชิวกล่าวออกเสียงเรียบ
“คำสั่ง? คำสั่งผู้ใด?”
โจวทงกล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงค่อนแคะ
ตอนนี้มันคล้ายลืมเลือนไปเสียสิ้น…
ว่าในจวนผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโยวหลังนี้ เกรงว่านอกจากตัวมันแล้ว ผู้ที่จะมีอำนาจมากพอสั่งการเจิ้งชิวได้ก็หลงเหลืออยู่อีกแค่คนเดียวเท่านั้น…
“ตามคำสั่งของข้าเอง”
และในขณะเดียวกันกับที่โจวทงเริ่มเผยเจตนาฆ่าฟัน ราวกับพร้อมปะทุพลังสังหารเข่นฆ่าเจิ้งชิวทันทีที่ฟังวาจาไม่เข้าหู เสียงเฉยเมยไร้แยแสหนึ่ง อยู่ๆก็ดังขึ้นให้ได้ยิน เสียงนี้ยังเสมือนดังมาจากทุกทั่วสารทิศยากจะบอกได้ว่าผู้กล่าวอยู่ที่ใด…
ฟุ่บ!
ครู่ต่อมา ดั่งสายลมหอบหนึ่งพัดผ่าน ในลานว่างของบ้านเจิ้งชิว พลันปรากฏร่างอีกร่างหนึ่งขึ้น
ต้วนหลิงเทียนพอมองไปยังร่างผู้มาใหม่ ก็พบว่า…
ร่างผู้มาใหม่ที่ราวกับจะผุดโผล่ออกมาจากอากาศว่างเปล่าคนนี้ เป็นชายวัยกลางคนร่างสูงมาในชุดคลุมปักลายมังกรสีเงิน ใบหน้าช่างเหลี่ยมได้ใจ คิ้วหนา ตากลมโต หากแต่ทั่วร่างกลับแผ่ความรู้สึกไม่ธรรมดาทั้งความสง่าผ่าเผยออกมาประการหนึ่ง
‘ผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยว เถียนจี้หวี่?’
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนย่อมเดาได้ไม่ยากว่าผู้มาเป็นใคร
“ท่านผู้ว่า!”
