เจิ้งชิวส่ายหัวไปมา พลางกล่าวต่อว่า “ตามกฏของหลุมมังกรซ่อนแล้วผู้ท้าชิงมิอาจลงมือทำร้ายผู้ถูกท้ามากเกินไป หากแต่ผู้ถูกท้าสามารถลงมือกับผู้ท้าชิงรุนแรงเพียยงใดก็ได้…กล่าวอีกอย่างได้ว่า ถึงมันจะกระชากแขนขาเจ้าจริง แต่ถ้าเจ้าไม่ถึงขั้นพิการมันก็ไม่ผิด แต่เจ้าทำแบบนั้นกับมันไม่ได้!”
“พอดีในตอนนั้นข้าไม่มัวมาคิดหยุมหยิมอะไรแบบนี้หรอก…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกไปส่งๆ
เผยให้เห็นว่าเขาเสมือนคนทำอะไรโดยประมาทและไม่คิดจริงๆ
แต่มันจะเป็นแบบนั้นแน่หรือ?
อันที่จริงก่อนที่เขาจะตัดแขนตัดขาโจวเฟย เขารู้ดีว่าการกระทำครั้งนี้ย่อมมีผลที่จะตามมามากมาย…
อย่างไรก็ตามเขายังเลือกจะลงมือ
เหตุผลที่ทำเช่นนั้น เพราะเขาได้เตรียมการรับมือโจวทงกับผู้ว่าเอาไว้แล้ว…
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังคุยกับเจิ้งชิวนั้น
ห่างออกไปทางตอนเหนือหลายหมื่นลี้จากเมืองประจำมณฑลจิ่วโยว ปรากฏร่างชราหนึ่งกำลังเหาะด้วยความเร็วสูงล้ำ คนตัดข้ามขอบฟ้ามาฉับไวประหนึ่งลัดนิ้วมือ!
ร่างดังกล่าวเข้าใกล้เมืองประจำมณฑลจิ่วโยวมากขึ้นทุกขณะ เห็นได้ชัดว่ามันกำลังเดินทางมายังเมืองประจำมณฑลจิ่วโยว
“ต้วนหลิงเทียนที่ทำร้ายเฟยเอ๋อจนบาดเจ็บสาหัส มาจากเมืองเฉวี่ยโยว?”
ในขณะที่ชายชราเหินร่างเดินทางสองตามันก็ทอประกายแหลมคมเยียบเย็น เสียงที่กล่าวพึมพำยังชวนให้เหน็บหนาวนัก บรรยากาศรอบกายมันคล้ายลดต่ำลงหลายองศา!
