“ที่สำคัญเจ้าเองก็ควรรู้ดี…ว่าทำร้ายโจวเฟยเช่นนั้น ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้พิทักษ์อันดับ 1 ของมณฑลจิ่วโยวบิดาบุญธรรมของโจวเฟยอย่างโจวทงขุ่นเคือง ยังทำให้ท่านผู้ว่าขุ่นเคืองอีกด้วย!”
“เจ้าลงมือเช่นนั้น ย่อมไม่ได้ต่างอะไรจากการเล่นกับไฟแม้แต่น้อย!”
“ข้าจึงอยากรู้จริง…ว่าไฉนเจ้าถึงทำแบบนั้น เจ้าไม่คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างหรือ…”
เจิ้งชิวกล่าวถึงตรงนี้ ก็ถามออกมาเสียงหนัก
“เจ้าที่แท้…ไฉนทำเช่นนั้น?”
ได้ยินวาจามากมายของเจิ้งชิวรวมถึงคำถามจริงจังหลังสุด สองตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลงเผยประกายเยียบเย็นวาบขึ้น “ข้าทำแบบนั้น…ก็แค่ให้มันกินยาขมที่มันต้มเองเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะโจวเฟยมันขู่ว่าจะกระชากแขนขาของข้าก่อน ข้าก็ไม่คิดจะตัดแขนตัดขามันหรอก”
“แค่นั้น…ง่ายเพียงเท่านี้?”
เจิ้งชิวมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเหลือเชื่อ “เจ้า…เจ้าตัดแขนขาของโจวเฟย ทำร้ายมันสาหัสเช่นนั้น เพราะมันแค่ขู่เจ้า?”
“แค่ขู่?”
ได้ยินคำของเจิ้งชิว ต้วนหลิงเทียนก็แสยะยิ้มเย็นชาออกมา “อาวุโสเจิ้งชิว ทั้งหมดเป็นเพราะวันนั้นข้าเหนือกว่ามัน…หากวันนั้นข้าอ่อนแอกว่ามัน ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าจะจบที่แขนขาถูกกระชากหรือไม่!”
“ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ลงมือวู่วามเกินไปแล้ว!”
