“แปลกยิ่ง ว่ากันตามตรงแล้วท่านผู้ว่าไม่น่าจะเข้าข้างต้วนหลิงเทียนเลย เพราะตัดสินแบบนี้ไม่พ้นต้องผิดใจกับผู้พิทักษ์โจวทงแน่! และระหว่างผู้พิทักษ์โจวทงกับต้วนหลิงเทียน ไม่ใช่ท่านผู้ว่าสมควรเห็นแก่ผู้พิทักษ์โจวทงมากกว่าหรือไร?”
“จริง! ถึงต้วนหลิงเทียนจะมีพรสวรรค์สูง หากแต่ในแง่คุณค่าแล้วยังไม่สู้ต้าหลัวจินเซียนอย่างผู้พิทักษ์โจว!”
…
วาจาทำนองดังกล่าวเริ่มดังไปทั่วจวนผู้ว่า
ทุกคนในจวนรู้สึกตะลึงกับคำแถลงของผู้ว่านัก กระทั่งยังรู้สึกแปลกใจสงสัยถึงขีดสุด
เพราะสุดท้ายแล้วอาวุโสฝ่ายในอย่างเจิ้งชิวก็ลงมือทำอะไรรอบคอบเสมอมา หากเป็นคนอื่นพวกมันจะไม่แปลกใจอะไรขนาดนี้เลย
แต่มาบอกว่าอาวุโสเจิ้งชิวที่รอบคอบกว่าใครลืมบอกกฏ…อันเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในหลุมมังกรซ่อนแบบนี้! พวกมันจึงไม่อาจเชื่อได้ลงคอ!!
ภายในคฤหาสน์หลังเขื่องแห่งหนึ่ง
ได้ฟังข่าวลือที่ผู้คนด้านนอกพูดสงสัยกันไปเรื่อย เจิ้งชิวที่นั่งดื่มชาที่โต๊ะศิลาในลาน ก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มขื่นขมออกมา
“ข้าหลงคิดว่าครานี้ไอ้หนูนั่นซวยแน่แล้ว…ไม่คิดเลยว่าการมาของทูตพิเศษพระราชวังฉินจะช่วยให้มันรอดพ้นเภทภัยไปได้”
เจิ้งชิวไม่ได้แปลกใจอะไรกับข่าวที่กำลังเป็นประเด็นร้อนในจวนผู้ว่าด้านนอก เพราะมันเข้าใจเรื่องทั้งหมดดีตั้งแต่เมื่อวาน
