อย่างไรก็ตามด้วยความที่มันได้รับทราบจากอาวุโสฝ่ายในจากเจิ้งชิวมาก่อน ว่าไม่มีทางที่ต้วนหลิงเทียนจากเมืองเฉวี่ยโยวคนนั้น จะยอมเป็นศิษย์ของโจวทง…
ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว ไม่พ้นโจวทงที่ถูกปฏิเสธ ก็ต้องมาหามันเพื่อให้ตัวมันลงโทษต้วนหลิงเทียนเพราะกระทำผิดกฏที่ตัวมันตั้งไว้ในหลุมมังกรซ่อนแน่!
อย่างไรก็ตามมันคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเป็นโจวเฟยที่เป็นคนมาหามันแบบนี้
“ท่านผู้ว่าขอรับ…”
พอลุกขึ้นยืน โจวเฟยก็ก้มหน้ากล่าวคำออกมาด้วยน้ำเสียงเปี่ยมโกรธว่า…
“ต้วนหลิงเทียนจากเมืองเฉวี่ยโยวผู้นั้น ลงมืออย่างไม่สนกฏเกณฑ์แม้แต่น้อย! มันสมควรรู้แต่แรกว่าในหลุมมังกรซ่อนถูกท่านผู้ว่าตั้งกฏไว้แล้ว…ว่าผู้ท้าชิงที่มีพลังฝีมือเหนือกว่าทำได้เพียงสู้ชิงห้อง ไม่อาจทำร้ายผู้ถูกท้าด้วยเจตนา! แต่มันยังคงตัดแขนตัดขาของข้า!!”
“เห็นได้ชัดว่ามันไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเลยนะขอรับ ท่านผู้ว่า!!”
กล่าวถึงท้ายประโยค โจวเฟยยังจงใจกระตุ้นศักดิ์ศรีหมายจุดชนวนโทสะของผู้ว่าการประจำมณฑล
แต่ในฐานะผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโว เถียนจี้หวี่ไหนเลยจะไม่ล่วงรู้ความคิดในใจของอีกฝ่าย?
“แล้วนี่โจวทงไปที่ใดเล่า ไฉนไม่มากับเจ้าด้วย?”
เถียนจี้หวี่กล่าวถาม
“ท่านพ่อบุญธรรม…”
