“ใช่ๆ ข้าจะเอาเรื่องนี้มาโม้เจ้าพอดี…ให้ตายเถอะไม่คิดเลยว่ายังมีจินเซียนหนุ่มร้ายกาจขนาดนี้อยู่ในโลกด้วย เจ้าเองก็รู้ว่าเมืองเฉวี่ยโยวมันกันดารเพียงใด แถมโจวเฟยก็มิใช่ชนชั้นต่ำทราม พลังยังบรรลุจินเซียนตะวันเหลือง ทั้งมณฑลจิ่วโยวข้าไม่เคยได้ยินว่ามีจินเซียนอายุน้อยกว่าร้อยปีคนใดจะเทียบมันได้เลย”
“บางทีนี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ด้านนอกยังมีอัจฉริยะบุคคลที่ไม่พบพานอีกมาก”
“ใช่ ครานี้นับว่าต้วนหลิงเทียนจากเมืองเฉวี่ยโยวได้แจ้งเกิดแล้วจริงๆ อีกไม่นานชื่อเสียงต้องระบือไปทั้งมณฑลจิ่วโยวเราแน่…”
“นั่นสิ ตอนนี้ข้าเกรงว่าในจวนเราคงไม่มีใครไม่รู้เรื่องนี้ และอีกสักพักพอข่าวแพร่ออกนอกจวนไป ไม่พ้นสายจากเมืองต่างๆก็ได้รับทราบแน่นอน”
“จริง เรื่องที่ต้วนหลิงเทียนจะดังไปทั้งมณฑลขึ้นอยู่กับว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น…”
…
วาจาดังทำนองดังกล่าวดังขึ้นไปทั่วจวนผู้ว่า
“เจ้าหนูนั่น…ก่อเรื่องใหญ่แล้วจริงๆ!”
พอข่าวดังกล่าวแพร่ไปถึงหูเจิ้งชิว อาวุโสฝ่ายในที่พาต้วนหลิงเทียนกับฉินอวี่มาจากเมืองเฉวี่ยโยว มันก็ถึงกับตกตะลึงไปพักใหญ่ ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มแห้งๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้
