“เรียนนายน้อยโจวเฟย ครานี้ท่านผู้พิทักษ์เหมือนจะรีบร้อนจากไปจริงๆขอรับ และไปที่ใดก็ไม่มีใครทราบกระทั่งผู้ว่าเองยังไม่ทราบด้วยขอรับ…หากไม่ใช่เพราะว่าผู้ถามเป็นท่าน ข้าน้อยเองก็ไม่กล้ารายงานเรื่องที่ท่านผู้พิทักษ์ไม่อยู่หรอกขอรับ เพราะเรื่องนี้ท่านผู้พิทักษ์ได้กำชับไว้แล้วว่าห้ามมิให้ข้าน้อยบอกผู้ใดขอรับ…”
ผู้ดูแลอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มแหยๆออกมา
“หึ! ท่านพ่อบุญธรรมไม่อยู่ เช่นนั้นข้าไปหาผู้ว่าก็ได้!”
“อย่างไรเสียตัวบัดซบต้วนหลิงเทียนนั่นก็ถือได้ว่าละเมิดกฏที่ผู้ว่าตั้งไว้! ให้มันรู้ไปวว่าผู้ว่าจะยังเฉยอยู่ได้!!”
ด้วยบิดาบุญธรรมเดินทางไปไหนไม่ทราบเป็นการลับและไม่มีกำหนดกลับ โจวเฟยก็ไม่อาจทำอะไรได้…อย่างไรก็ตามเพราะถูกความโกรธแค้นครอบงำจิตใจ มันย่อมไม่คิดปลอยเรื่องนี้ไปง่ายๆ
เช่นนั้นหลังจากออกจากคฤหาสน์ขอโจวทงแล้ว มันก็ไปหาผู้ว่าทันที!
“ท่านผู้ว่าการประจำมณฑล…ท่านต้องคืนความเป็นธรรมให้ข้าน้อย!”
ภายในห้องโถงหลักของที่ว่าการประจำมณฑล โจวเฟยที่รอเข้าพบอยู่สักพัก พอได้เข้ามาในโถงมันก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้ว่าการที่ง่วนอยู่กับเอกสาร กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ยินยอม
ผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโยวมีรูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางคนร่างสูง สวมใส่ไว้ด้วยชุดคลุมปักลายมังกรสีเงิน ใบหน้าเหลี่ยมดั่งตัวอักษรกั๋ว คิ้วหนาตากลมโต หว่างคิ้วไม่ขาดความสง่าผ่าเผย
(กั๋ว =国)
