ในขณะที่ทุกคนยกเว้นฉินอวี่ คิดว่าต้วนหลิงเทียนสมควรสิ้นท่าแล้วแน่แท้
“เจ้าทำได้แค่นี้หรือ?”
เสียงวาจาสงบเฉยเมยแฝงความเบื่อหน่ายประการหนึ่งพลันดังเข้าหูทุกผู้คนในหลุมมังกรซ่อน
ถึงแม้เสียยงที่พูดจะไม่ได้ดังอะไรมากมาย แต่ถ้อยคำกลับสะท้านในหูพวกมันประหนึ่งฟ้าผ่า!
ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ!
…
และไม่ทันที่โจวเฟยกับคนในหลุมมังกรซ่อนจะทันได้ตอบสนองใด เสียงแหวกฝ่าอากาศฉับไวเหมือนก่อนหน้าพลันดังขึ้นระงมก้องไปทั้งหลุมมังกรซ่อนกลบเสียงคลื่นดาบของโจวเฟยไปหมดสิ้น!
‘ต้วนหลิงเทียนลงมือแล้ว!’
พอเห็นว่าทั่วร่างต้วนหลิงเทียนอุบัติแสงสว่างเจิดจ้าหอบกลิ่นอายเยียบเย็นไร้คู่เปรียบ ฉินอวี่ก็รู้ได้ทันทีว่าต้วนหลิงเทียนลงมือแล้ว!
ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ! ฟั่ฟ!
…
ฉินอวี่คิดไม่ทันจบดี แสงกระบี่ที่ว่าก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าไปในพริบตา บังเกิดเป็นแสงสว่างพร่างพราวจนทำให้ผู้คนในหลุมมังกรซ่อนอดหยีตาลงไม่ได้
ปง! ปง! ปง! ปง! ปง!
…
ขณะเดียวกันกับที่หดหยีตาหลบแสง หูพวกมันพลันเจ็บจี๊ด เพราะมีเสียงดังปานฟ้าถล่มอุบัติขึ้น!
และพอพวกมันลืมตามองดูเรื่องราวให้ชัด พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะชมมองเรื่องราวเบื้องหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ
พวกมันแค่หดหยีลูกตาหลบแสงไปครู่เดียว ไม่ทราบคลื่นดาบทั้งหมดของโจวเฟยถูกทำลายลงไปได้อย่างไร!
คลื่นดาบแลดูทรงพลังก่อนหน้าถูกทำลายไปหมดสิ้น ไม่เหลือสักคลื่น!