“เรื่องนี้ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน เห็นว่าอาจารย์คนเก่าของโจวเฟยถึงขั้นกระอักเลือดออกมา 3 ถัง เพราะถูกโจวเฟยมันทรยศหักหลัง สุดท้ายก็ถูกโจวทงฆ่าทิ้ง!”
“ชู่ว..! พวกเจ้าหาเรื่องตายรึไง!!”
…
เสียงกระซิบกระซาบดังกล่าวย่อมเข้าหูต้วนหลิงเทียนเช่นกัน ทำให้เขาทราบว่าเบื้องหน้าเป็นใคร
“ลูกบุญธรรมของโจวทง?”
สองตาต้วนหลิงเทียนหดหยีลง มองจ้องโจวเฟยเบื้องหน้าทันที
จึงพบว่า…
โจวเฟยผู้นี้แม้จะถูกนินทาเผาขนเรื่องทรยศอาจารย์ทั้งเปลี่ยนไปใช้แซ่ของโจวทง กระทั่งได้ฟังเรื่องที่อาจารย์ถูกโจวทงฆ่า มันก็ยังสงบนัก
ทำราวกับเรื่องทั้งหมดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมัน
เรื่องนี้ทำให้ยิ่งมาต้วนหลิงเทียนยิ่งรู้สึกว่ามองอีกฝ่ายไม่ออก
‘หืม?’
ทว่าทันใดนั้นเอง ประกายตาต้วนหลิงเทียนพลันสว่างขึ้นวาบหนึ่ง ลอบคิดในใจว่า ‘เหอะๆ…เกือบคิดว่ามันจะไม่เก็บเอามาใส่ใจซะแล้ว’
หลังมองจ้องอย่างละเอียด ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็พบความโกรธที่ลุกโชนขึ้นในส่วนลึกของแววตาโจวเฟยชัดเจน
ฟุ่บ!
และแทบจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่ต้วนหลิงเทียนสังเกตเห็นโทสะในแววตาโจวเฟย อีกฝ่ายก็เคลื่อนร่างออกไปจากสายตาเขา
มันไม่ได้พุ่งเข้ามาเล่นงานเขาแต่อย่างใด เพียงเหินลอยขึ้นไปในอากาศบริเวณกลุ่มคนดู
สองตามันมองจ้องไปยังคนๆหนึ่ง
‘เจ้านั่น…ดูเหมือนจะเป็นคนที่เริ่มพูดเรื่องโจวเฟยทรยศอาจารย์แล้วหันไปหาโจวทงสินะ’
