ต้วนหลิงเทียนมองตามสายตาโจเฟยไป ก็รู้ได้ทันทีว่ามันจ้องใครอยู่…
“นกดีย่อมเลือกไม้งามทำรัง…ข้าไม่คิดว่านั่นคือการทรยศอะไร”
ทันใดนั้นเองโจวเฟยก็มองกล่าวกับชายผู้นั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำให้ผู้ฟังเสมือนติดในถ้ำน้ำแข็ง
หน้าชายหนุ่มที่ถูกมองจ้องเปลี่ยนสีไปทันที มันรีบส่ายหัวโบกมือโบกไม้เป็นพัลวัน เร่งกล่าวว่า “โจวเฟย…ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเท่านั้น!”
“ในเมื่อเจ้าพูดแล้ว เช่นนั้นก็ต้องรับผิดชอบ”
ทันใดนั้นเอง สองตาโจวเฟยเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น ฝ่ามือของมันคล้ายกลับกลายเป็นมีดดาบ!
ฟั่ฟฟ!!
พริบตาต่อมาดจวเฟยก็สะบัดมือฉับไว ปรากฏเป็นประกายแสงมีดคมหนึ่งพุ่งแหวกอากาศออกไปเกิดเสียงเสียดหู!
ฉับ!!
“อ๊าาาา…!!”
เสียงบางสิ่งถูกตัดขาดดังขึ้น! ก่อนที่หลุมมังกรซ่อนอันเงียบสงบจะกึกก้องไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด! สีหน้าชายหนุ่มคนอื่นๆที่ชมเรื่องราวเปลี่ยนไปทันใด สายตาที่ใช้มองโจวววเฟยตอนนี้ยังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว!!
‘ช่างอำมหิตจริงๆ…แค่ผู้อื่นพูดความจริงนิดหน่อย ก็ตัดแขนผู้อื่นแล้ว’
ใจต้วนหลิงเทียนจมลงโดยพลัน
แม้โจวเฟยจะตัดแขนผู้อื่นทิ้ง หากแต่ด้วยมีกฏของหลุมมังกรซ่อนอยู่ เช่นนั้นมันจึงไม่ได้ทำลายแขนที่ขาดหลุดออกจากร่างอีกฝ่ายแต่อย่างไร ปล่อยให้อีกฝ่ายพุ่งมือออกมาปานสายฟ้าฟาดคว้าแขนข้างที่ขาดกลับไปต่อแต่โดยดี
