‘แขนที่ขาดนั่นถึงจะต่อได้แต่ก็ต้องใช้พลังประสานทั้งรักษาตัวอีกนาน…ระหว่างกระบวนการเชื่อมประสานเพื่อไม่ให้เกิดเหตุแทรกซ้อนก็ต้องใช้เวลาทั้งพลังไม่น้อย ไม่พ้นทำให้การบ่มเพาะพลังต้องล่าช้าออกไป…’
ต้วนหลิงเทียนก็รู้เรื่องนี้ดี
“หากไม่ใช่เพราะในหลุมมังกรซ่อนมีกฏห้ามฆ่าคน…ป่านนี้เจ้าเป็นคนตายไปแล้ว!”
โจวเฟยเหลือมอชายหนุ่มที่ถูกตัดแขนด้วยสายตาเยียบเย็นกล่าวออกเสียงเหี้ยม ทำให้อีกฝ่ายเร่งก้มหัวลงไปไม่กล้าสบตาทันที ด้วยกลัวว่าจะสร้างความไม่พอใจให้โจวเฟยอีก
“โหดร้ายนัก…”
“โจวเฟยผู้นี้…อย่าได้ไปยุ่งกับมันเถอะ”
…
ขณะเดียวกันในหลุมมังกรซ่อนตอนนี้ จะผู้ที่ชมดูเรื่องราวแต่แรกก็ดี หรือผู้ที่พึ่งออกมาจากห้องบ่มเพาะหลังได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเอะอะก็ดี พอได้รับทราบรายละเอียด แต่ละคนก็มองไปยังโจวเฟยด้วยสายตาหวาดกลัว
“เจ้าเรียกว่า ต้วนหลิงเทียน งั้นสิ้นะ?”
สายตาโจวเฟยเปลี่ยนไปเร็วไว สุดท้ายก็มาตกลงบนร่างต้วนหลิงเทียน มันมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาโหดเหี้ยมกล่าวออกเสียงเบา…
“เจ้าตัดแขนตัวเองทิ้งข้างหนึ่ง จากนั้นโขกหัวขอขมาให้ข้า 3 ครั้งข้อหากล้าท้าทายข้าเสีย”
“หากเจ้าไม่ทำ…ข้าไม่เพียงแต่จะกระชากแขนขาเจ้าให้ขาด ยังจะเจียดเวลามาทรมานเจ้าให้สำนึก!”
กล่าวถึงท้ายประโยคแววตาโจวเฟยก็คมกล้าปานมีดดาบ
