บลง
“หือ?”
“จริงด้วย เรายังมีวิญญาณร้ายในตัว ให้พวกมันสงบลงได้ก็ดี”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงผิงอันก็เปิดจุดชีพจรในฝ่ามือ ดูดไม้สะกดวิญญาณเข้าไป
ไม้สะกดวิญญาณบีบตัวเล็กเหลือเพียงจุดขนาดจ้อย ร่วงลงใส่ต าแหน่งหว่างคิ้วบนกะโหลกวิญญาณร้าย
สีหน้าบิดเบี้ยวของวิญญาณร้ายสลายไป เงียบงันไม่ขยับตัวราวจมสู่ห้วงนิทรา
เจียงผิงอันสุดแสนปรีดา ในที่สุดก็สยบมันได้แล้ว
เจียงผิงอันพยายามก่อวิญญาณเทวะขึ้นอีกครั้ง
แม้พลังวิญญาณของเขาจะมีจ ากัด มิอาจให้วิญญาณเทวะเหล่านี้ฝึกฝนพร้อมกับเขาเหมือนอวตารร่างมารศักดิ์สิทธิ์ได้
แต่มีวิญญาณเทวะเพิ่มมาสักดวง ยามต่อสู้ก็เท่ากับมีพลังต่อสู้เพิ่มขึ้น
ทว่า ยามเจียงผิงอันพยายามสร้างวิญญาณเทวะ บางสิ่งแปลกพิกลก็อุบัติขึ้น
ปรากฏว่าวิญญาณเทวะกลับก่อตัวขึ้นที่หว่างคิ้ววิญญาณร้ายหรือก็คือมาโผล่บนไม้สะกดวิญญาณ
พลังทั้งหมดก็ถูกผสานเข้ากับวิญญาณร้ายด้วย
วิญญาณร้ายผสานกับปราณในตัวเขาแล้ว!
กะโหลกนั้นแปรลักษณ์ เปลี่ยนเป็นร่างของเจียงผิงอันซึ่งโปร่งแสง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
เจียงผิงอันมองภาพทั้งหมดนี้อย่างตกตะลึง
เขาปล่อยร่างเจียงผิงอันโปร่งแสงนี้ออกมาอย่างระมัดระวัง พินิจวิญญาณเทวะประหลาดดวงนี้อย่างสนเท่ห์
วิญญาณเทวะดวงนี้เปี่ยมด้วยปราณชั่วร้าย
นี่ยังเป็นวิญญาณเทวะอยู่หรือ?
เจียงผิงอันยกมือสัมผัสวิญญาณเทวะพิเศษดวงนี้ แล้วมือของเขาก็ทะลุผ่านมันไป มิใช่สสารจับต้องได้
แต่แล้ว เจียงผิงอ
