เจียงผิงอันคร้านเกินพูดมากความเสมอมา พลังวิญญาณของเขาทะลักออกคลุมตัวหนิงโหยว
เมื่อสัมผัสพลังวิญญาณนี้ ดวงตาของหนิงโหยวก็เบิกกว้าง สีหน้าตะลึงไม่อยากเชื่อ
พลังวิญญาณของผู้อาวุโสท่านนี้ยิ่งใหญ่นัก ราวท้องทะเลอันกว้างไกล
หรือผู้อาวุโสท่านนี้ก็เป็นผู้ฝึกจิตด้วย?
ในศึกก่อนหน้านี้ยามปะทะฉางซุนเชียนเฮ่อ ผู้อาวุโสมิได้ใช้อ านาจนี้เลย
ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นใครกัน? เป็นผู้ฝึกจิตเสียด้วย
ทันใดนั้น หนิงโหยวก็นึกถึงบางสิ่ง ใบหน้าของนางแดงก ่า พลังวิญญาณนี้เคลือบไปทั่วกายนาง เท่ากับนางถูกเห็นเรือนร่างทุกซอกมุมแล้ว
กร๊อบ!
หนึ่งเสียงดังกังวาน ตราวิญญาณในตัวหนิงโหยวแตกสลายไป
“เอาละ ไปเถอะ”
ก่อนหน้านี้ เจียงผิงอันอยากใช้ตราวิญญาณนี้ ‘วางเหยื่อลวงมัจฉาใหญ่’ แต่ตราวิญญาณดันไปอยู่บนตัวสตรีผู้นี้เสียได้
ใช้สตรีผู้นี้เป็นเหยื่อ ดูจะมากไปสักหน่อย
เมื่อเห็นตราวิญญาณถูกท าลายลงง่าย ๆ หนิงโหยวก็ตกใจยิ่งมิใช่เขาว่าตราวิญญาณปลดยากยิ่งหรือ? ไฉนมันจึงพินาศลงในพริบตา?
พลังวิญญาณของผู้อาวุโสท่านนี้จะร้ายกาจไปแล้วกระมัง?
หนิงโหยวคลับคล้ายตัดสินใจบางอย่างได้ นางคุกเข่าตรงหน้าเจียงผิงอัน เผยส่วนโค้งเว้าด้านหลังอย่างสมบูรณ์แบบ
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยผู้น้อย ผู้น้อยไร้สิ่งใดตอบแทน เต็มใจกราบผู้อาวุโสเป็นอาจารย์ รับใช้อาจารย์ไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ!”
แม้ขอบเขตของผู้อาวุโสท่านนี้จะไม่ได้สูงอะไรนัก แต่สมรรถภาพต่อสู้ของเขาเลิศล ้
