าสุดขั้ว ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาความส าเร็จภายหน้าสูงล ้าแน่แท้
เรื่องส าคัญที่สุดคือ หนิงโหยวคิดตอบแทนบุญคุณที่อีกฝ่ายช่วยชีวิต
“อย่าเลย เจ้าอ่อนแอเกินไป” เจียงผิงอันปฏิเสธทันที่
สีหน้าของหนิงโหยวนิ่งค้าง ผู้อาวุโสท่านนี้พูดตรงเกินไปแล้ว
“อาจารย์ ข้าแข็งแกร่งมากนะเจ้าคะ อายุไม่ถึงสองร้อยข้าก็ถึงขอบเขตแปรเทวะแล้ว เป็นอัจฉริยะอันหายากยิ่ง”
“ข้าไม่อยากรับศิษย์ ไปเถอะ” เจียงผิงอันปฏิเสธอีกครั้ง
หนิงโหยวยิ้มขมขื่น ผู้อาวุโสท่านนี้ต้องเป็นผู้เฒ่าที่อยู่มาหลายพันปี ไตเสื่อม*[1]จนไม่สนสตรีเพศแล้วแน่ ๆ
“ผู้อาวุโส ยามนี้ข้าไปไม่ได้เจ้าค่ะ คนจากสมาพันธ์พยัคฆ์ด าไล่ล่าผู้อาวุโสอยู่ หากข้าออกไป มีแต่จะเผยร่องรอยของผู้อาวุโสได้นะเจ้าคะ”
นางจะกอดต้นขาผู้อาวุโสท่านนี้ไว้ และต้องหาทางอยู่ข้างกายผู้อาวุโสท่านนี้ให้ได้
ขณะนั้นเอง เสี่ยวไป๋ซึ่งอ่านนิยายอยู่ไม่ห่างไปนักพลันปริปาก“หนังสือเขียนไว้ว่า ในเวลาแบบนี้สมควรฆ่าคนปิดปาก”
หนิงโหยว “…”
ยายหนูน้อยนี่ใคร อ ามหิตอะไรเพียงนั้น?
หนิงโหยวเงยหน้ามาพินิจแววตาของเจียงผิงอันอย่างสั่นกลัวด้วยเกรงอีกฝ่ายจะฆ่าปิดปากกันจริง ๆ
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ยว่า “รอข้าแทรกแซงเรือเหาะ พาเจ้าออกจากที่นี่ก่อน แล้วเจ้าค่อยไปแล้วกัน”
หนิงโหยวถอนหายใจโล่งอก ผู้อาวุโสท่านนี้ดีจริง ๆ มองปราดแรกก็รู้แล้วว่ามิใช่สัตว์ประหลาดเฒ่ากระหายเลือด
หากเป็นเทพสังหารเจียงผิงอันผู้น
