ั้น คงฟาดนางสู่โลกหน้าแล้วแน่ ๆ
“ผู้อาวุโส เรือเหาะมีอักขระรักษาความลับเขียนอยู่ ยากต่อการแทรกแซงนะเจ้าคะ”
“โดยเฉพาะเรือสินค้าเช่นนี้ ต้องมียันต์รักษาความลับระดับสูงอยู่เป็นแน่ การแทรกแซงเป็นไปไม่ได้เลย หากบังคับท าลายมัน สินค้าข้างในจะระเบิดไปพร้อมกันกับเรือเหาะ”
“เรือเหาะล านี้ระดับสูงมาก พลังระเบิดน่าจะเป็นสิ่งที่ยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการรับมิได้ด้วยซ ้า”
หนิงโหยวกลัวจะเกิดเรื่องใดกับเจียงผิงอัน จึงกล่าวเตือนขึ้นมา
เจียงผิงอันมองเรือเหาะล ามหึมาตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น“แทรกซึมมิได้หรือ?”
หนิงโหยวพยักหน้า “เจ้าค่ะ โลกหล้าผู้ฝึกตนมีโจรมากมาย เพื่อเพิ่มการป้องกันจากโจรเหล่านี้ หากไม่มีป้ายควบคุม ก็ไม่สามารถควบคุมอะไรมันได้เลย และไม่มีทางได้สินค้าภายในนั้นมา”
หนิงโหยวเปลี่ยนประเด็น “แต่มิวิธีปลดมันอยู่เจ้าค่ะ”
“โอ้? จะปลดมันเช่นไร?” เจียงผิงอันหันมองสตรีผู้นี้
หนิงโหยวกล่าว “ท่านเคยได้ยินถึงศาสตราเซียน พู่กันพิพากษาในต านานหรือไม่เจ้าคะ?”
“นี่คือพู่กันผลกรรม พู่กันด้ามแรกในโลกที่ถูกใช้วาดอักขระทลายได้แทบทุกอักขระในหล้า”
“แม้เราจะมิอาจได้ศาสตราเซียนชิ้นนี้มา ก็มีพู่กันพิพากษาศาสตราเซียนครึ่งขั้นซึ่งท าเลียนแบบอยู่ในต้าเซี่ย”
“เรื่องบังเอิญคือ ผู้น้อยเป็นคนจากต้าเซี่ย และผู้อาวุโสมิทราบแน่ว่าต านานแห่งต้าเซี่ย เจียงผิงอัน แท้จริงเคยตามจีบผู้น้อยอยู่”
หนิงโหยวกล่าวอย่างภาคภูมิ
“เจียงผิงอัน
