ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วกล่าวผ่านพลังถามต่อ “ท่านไม่ได้บอกข้าเองหรือไง ว่าการเดินทางมายังจวนผู้ว่าครานี้ 9 ใน 10 สมควรเกี่ยวข้องกับพระราชวังฉิน และเป็นทางนั้นที่ต้องการพวกเรา…แต่โจวทงนั่นมันยังจะกล้าทำตามใจตัวเอง และฆ่าข้าอีกหรือ?”
ในสายตาของต้วนหลิงเทียน
ในเมื่ออยู่ดีๆทางมณฑลจิ่วโยวก็เร่งเฟ้นหาอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่อายุไม่ถึงร้อยปีแต่บรรลุขอบเขตจินเซียนจากทุกเมือง ไม่พ้นต้องเป็นคำสั่งจากเบื้องบนอย่าง ‘พระราชวังฉิน’ แน่
จึงกล่าวได้ว่า
จินเซียนรุ่นเยาว์เหล่านี้ มีความสำคัญต่อพระราชวังฉินไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง!
ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว กับอีแค่ผู้พิทักษ์คนหนึ่งของมณฑลจิ่วโยวที่นับได้ว่าเป็นชนชั้นลิ่วล้อของพระราชวังฉิน ยังจะหาญกล้าลงมือเข่นฆ่าตามอำเภอใจอีกงั้นเหรอ?
“หากตัวเจ้าอยู่ในสายตาของพระราชวังฉิน และทางนั้นล่วงรู้ถึงความสามารถเจ้า จนให้ความสำคัญต่อเจ้าแล้ว…เป็นธรรมดาว่าโจวทงย่อมไม่กล้าแตะต้องเจ้า!”
เจิ้งชิวกล่าว “แต่ปัญหาก็คือ ไม่ว่าตอนนี้เจ้าจะร้ายกาจและมากความสามารถเพียงใด แต่พระราชวังฉินยังไม่ล่วงรู้ถึงการคงอยู่ของเจ้า…เช่นนั้นต่อให้โจวทงมันลงมือเข่นฆ่าเจ้าทิ้ง ก็ยังถือว่าเป็นเรื่องภายในของมณฑลจิ่วโยวเท่านั้น”
