เนื่องจากพลังของโอสถเสริมวิญญาณในร่างเขา ยังมีส่วนที่ไม่ได้ถูกเขาดูดซับเหลืออยู่ จึงไม่จำเป็นต้องกินมันเพิ่มอีกในช่วงนี้…
‘จะอย่างไรก็ตาม…หลังผ่านไป 9 เดือน ในมือข้าก็เหลือโอสถเสริมวิญญาณอีกแค่ 2 เม็ดเท่านั้น’
เมื่อ 3 เดือนที่แล้วตอนที่เริ่มออกจากเมืองเฉวี่ยโยว เขาเหลือโอสถเสริมวิญญาณ 4 เม็ด
ตลอดการเดินทางในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา ด้วยความที่ความเร็วในการเดินทางมันเชื่องช้า เขาจึงได้บ่มเพาะพลังแบบเรื่อยๆสบายๆมาตลอดทาง และได้ใช้โอสถไปทั้งสิ้น 2 เม็ด…โดยผลของโอสถเม็ดหนึ่งยังเหลือในท้องเขา และดูดซับไม่หมดที
‘ว่าไปแล้วข้าต้องหาทางรับโอสถเสริมวิญญาณเพิ่มให้ได้…หากไม่มีมันความเร็วในการบ่มเพาะคงช้าลงไม่น้อย’
พอคิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็เลิกคิดฟุ้งซ่าน และเริ่มบ่มเพาะพลังทันที
จากนั้นต้วนหลิงเทียนก็บ่มเพาะพลังไปเสมือนลืมวันเวลา
ไม่อาจทราบได้จริงๆว่ามันผ่านไปนานแค่ไหน
บางทีเขารู้สึกเหมือนพึ่งบ่มเพาะมาไม่กี่ชั่วยาม แต่ไปๆมาๆกลับรู้สึกราวกับนั่งสั่งสมพลังมาแล้วหลายวันหลายคืน
จนกระทั่งเสียงของเจิ้งชิวดังขึ้นเข้าหู จึงทำให้เขาตื่นขึ้นมา
“พวกเจ้านับว่าโชคดีนัก…”
