‘ดูเหมือน ในอดีตเจ้าเมืองหลิ่วเองก็มีชื่อเสียงในจวนไม่น้อย…ไม่งั้นคงไม่มีคนจำได้แบบนี้’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าว
“ผู้อาวุโสเจิ้งชิว…เจ้าเมืองเฉวี่ยโยวของเราเคยเป็นที่ปรึกษาในจวนผู้ว่าแห่งนี้ด้วยหรือ?”
ฉินอวี่กล่าวถามออกมาด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนมันจะไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อน
“มิผิด”
ได้ยินคำถามของฉินอวี่เจิ้งชิวพยักหน้า “สมัยก่อนเจ้าเมืองหลิ่วเคยเป็นอดีตที่ปรึกษาข้างกายท่านผู้ว่า ทั้งยังสร้างผลงานไว้ยอดเยี่ยมนัก…หากแต่เพราะเกิดเรื่องบางอย่างจึงทำให้เจ้าเมืองหลิ่วต้องออกจากจวนผู้ว่าและไปเป็นเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว…”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือท่าน?”
ฉินอวี่รู้สึกสงสัยไม่น้อย
ด้วยมันไม่เข้าใจจริงๆว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้อดีตที่ปรึกษาผลงานดี เลือกจะออกจากจวนผู้ว่าแล้วไปเป็นเจ้าเมืองเล็กๆอย่างเมืองเฉวี่ยโยวแทน
ต้องทราบด้วยว่าหากเทียบกับจวนผู้ว่าการประจำมณฑจิ่วโยวแล้ว เมืองเฉวี่ยโยวนั้นเสมือนสถานที่ๆวิหกยังไม่อยากแวะเวียนไปขับถ่าย
“รายละเอียดเรื่องนี้ ข้าไม่สะดวกจะกล่าว..”
เจิ้งชิวส่ายหัวไปมาพลางกล่าวบอกปัด ก่อนที่สองตามันจะทอประกายคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ เร่งหันไปมองต้วนหลิงเทียนเอ่ยขึ้นเสียงเข้มว่า “ต้วนหลิงเทียน…ข้าขอเตือนอะไรเจ้าไว้อย่าง หากมีใต้เท้านามว่า ‘โจวทง’ คิดรับเจ้าไปเป็นศิษย์ ขอเจ้าอย่าได้ปฏิเสธมันเด็ดขาด!”
