“ระยะทางระหว่างเมืองทั้ง 9 ในมณฑลจิ่วโยวกับเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวนั้นค่อนข้างไกลไม่น้อย อีกทั้งยังมีโจรร้ายออกหากินชุกชุมนัก…และในบรรดาโจรร้ายที่ว่าก็มิได้ขาดจินเซียนตะวันม่วงเลย”
ชายชรานาม เจิ้งชิว อาวุโสฝ่ายในของจวนผู้ว่าเอ่ยขึ้นว่า “การเดินทางไปยังจวนผู้ว่าของผู้มีสิทธิ์จากทั้ง 9 เมือง จึงมีอาวุโสฝ่ายในเช่นข้าออกไปรับด้วยตัวเองทั้งสิ้น…”
“ทั้งหมดเพื่อรับรองความปลอดภัยขั้นสูงสุดให้กับพวกเจ้า”
เจิ้งชิวกล่าวต่อ
ฉินอวี่พยักหน้ารับทราบ
“อาวุโสเจิ้งชิว”
ต้วนหลิงเทียนมองไปยังเจิ้งชิวค่อยถามด้วยความสงสัยว่า “ท่านทราบหรือไม่ ว่าไฉนจวนผู้ว่าถึงต้องคัดเลือกจินเซียนอายุไม่ถึงร้อยปีอย่างข้ากับฉินอวี่จากเมืองทั้ง 9 ด้วย…ทั้งหมดทำไปเพื่ออะไรกัน?”
“ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียดเช่นกัน…แต่ได้ยินแว่วๆมาว่าสมควรเกี่ยวข้องกับพระราชวังฉิน”
เจิ้งชิวกล่าว
ได้ยินคำพูดของเจิ้งชิว ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าที่ถามไปช่างไร้ความหมายนัก เพราะเรื่องนี้เขาเองก็ได้ยินหลิ่วเฟิงกู่พูดถึงมาแล้ว
ตรงกันข้าม ด้านฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียนพอได้ยินเจิ้งชิวกล่าวถึงพระราชวังฉิน ในแววตาของมันก็ทอประกายลี้ลับขึ้นมาทันที
อย่างไรก็ตามประกายลี้ลับในแววตาดังกล่าวของมัน ต้วนหลิงเทียนนับเจิ้งชิวไม่มีใครทันสังเกตเห็น…
“ฮั้ย…ข้าพึ่งจะพูดถึงโจรร้ายได้ไม่ทันขาดคำ…มิคาดพวกเรากลับเจอโจรเข้าแล้วจริงๆ!”
