กระทั่งต้วนหลิงเทียนเองยังอดไม่ได้ที่จะยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความประหลาดใจหลังได้ยินวาจาอีกฝ่าย ยังลอบกล่าวในใจว่า ‘โชคของพวกเราจะไม่ดีไปหน่อยรึไง พึ่งออกจากเมืองเฉวี่ยโยวได้ไม่ทันไรแท้ๆ…ก็เจอกับตัวตนระดับจินเซียนตะวันม่วงเลยเหรอ?’
เนื่องจากตัวตนระดับต้าหลัวจินเซียนขึ้นไป คงรังเกียจและไม่คิดจะลดตัวลงมาปล้นชิงเซียนอมตะในสถานที่เล็กๆในมณฑลจิ่วโยวแน่นอน ต้วนหลิงเทียนจึงไม่คิดว่าชายชราทั้ง 2 ที่ไม่กลัวเจิ้งชิวจะเป็นตัวตนขอบเขตต้าหลัวจินเซียนไปได้
อย่างไรก็ตามในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ดูเกรงกลัวจินเซียนตะวันม่วงเลย เช่นนั้นหมายความว่าในบรรดาพวกมันอย่างน้อยๆก็ต้องมีจินเซียนตะวันม่วงคนหนึ่ง…
“หลังจากรับทราบพลังฝึกปรือของข้าแล้วพวกเจ้ายังกล้าปรากฏตัว…”
ตอนนี้เองสองตาของเจิ้งชิวที่มองร่างชราทั้ง 2 พลันหดเล็กลงเล็กน้อยทอประกายเรืองขึ้นวาบหนึ่ง พูดว่า “หากข้าเดาไม่ผิด…พวกเจ้าสองคนสมควรเป็นโจรร้ายที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในมณฑลจิ่วโยวของพวกเรา…สองผู้กล้าขาวดำ!”
“โฮ่ว…สหายเฒ่าเจ้าตาถึงเหมือนกันนี่!”
ชายชราในชุดคลุมสีขาวหยีตาลง ใบหน้าอุดมไปด้วยไขมันเผยรอยยิ้มร่าเริงแลดูไม่มีพิษไม่มีภัย
