“ที่สำคัญเลยก็คือยันต์อมตะเงาลอยแม่ลูกนั้นต่างจากยันต์อมตะเงาลอยธรรมดามาก…แบบธรรมดามันไม่มีค่าอันใด หากแต่ยันต์อมตะเงาลอยแม่ลูกมีค่าสูงยิ่ง เพราะการจะสร้างขึ้นต้องใช้วัตถุดิบไม่น้อย ราคาย่อมสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว ข้าเองก็มีแค่ไม่กี่ชิ้น และมอบไว้ให้แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่สำคัญเท่านั้น”
หลิ่วเฟิงกู่กล่าวสืบต่อว่า “ข้าแม้จะเป็นเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว แต่ยันต์อมตะเงาลอยแม่ลูกก็เพียงใช้ให้กับคน 3 คนเท่านั้น ได้แก่ผู้บัญชาการกองทัพมังกรดำเฉินเฉวียนป้า ผู้บัญชาการกองทัพมังกรเงินเหมียวไหลหลง…และสุดท้ายก็เป็นหัวหน้าองค์รักษ์งูทอง ผู้เฒ่าหง”
“หัวหน้าองครักษ์งูทอง ผู้เฒ่าหง?”
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้ว
“ใช่”
หลิ่วเฟิงกู่ “องครักษ์งูทองทั้ง 18 คนของข้านั้นไม่ได้นับรวมผู้เฒ่าหงเอาไว้ด้วย…ผู้เฒ่าหงเป็นคนสั่งการอครักษ์งูทองทั้ง 18 ด้วยตัวเอง กระทั่งทั้ง 18 คนนั่นก็เป็นผู้เฒ่าหงชุบเลี้ยงฝึกปรือขึ้นมา…”
“ส่วนผู้เฒ่าหงที่ข้ากำลังพูดถึง ก็เป็นผู้ภัคดีคนหนึ่งที่ออกจากเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวมายังเมืองเฉวี่ยโยวกับข้า…ในบรรดาคนของข้าทั้งหมด ผู้เฒ่าหงยังมีพลังฝีมือสูงสุดอีกด้วย…เหนือกว่าเฉินเฉวียนป้ากับเหมียวไหลหลงมากนัก”
แม้แต่เรื่องนี้ยังบอกกล่าวออกมา เห็นชัดว่าหลิ่วเฟิงกู่ให้ความสำคัญต้วนหลิงเทียนขนาดไหน
“แบบนี้นี่เอง”
ต้วนหลิงเทียนก็พอเข้าใจได้
