ต้วนหลิงเทียนไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าหลิ่วเฟิงกู่เองก็เป็นผู้ที่ขึ้นสวรรค์มาเช่นกัน แถมยังอยู่มานานถึงขนาดนี้แล้ว!
“เจ้าคิดว่าผู้อื่นเป็นเหมือนเจ้าหมดหรือไร?”
ได้ยินคำถามด้วยสีหน้าท่าทางเหลือเชื่อของต้วนหลิงเทียน หลิ่วเฟิงกู่ถึงกับชักหน้าบึ้งกล่าวออกด้วยน้ำเสียงขุ่นขึ้งอยู่บ้าง “ข้าเองก็ถือว่าเป็นคนมีความสามารถในบรรดาผู้ที่ขึ้นสวรรค์มากแล้ว…ข้าขึ้นมาแค่พันกว่าปีแต่กลับสามารถบรรลุถึงจินเซียนตะวันครามได้!”
“ในอดีตข้าต้องใช้เวลาหลายสิบปี กว่าจะทะลวงผ่านจากขอบเขตเซียนอมตะสวรรค์จันทร์ครามมายังเซียนอมตะสวรรค์จันทร์ม่วง…แต่เจ้ากลับทะลวงได้ในเวลาแค่ไม่กี่เดือน!”
“ถึงแม้ว่าสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะ รวมถึงทรัพยากรทั้งหลายที่ข้าได้รับในตอนนั้นจะด้อยกว่าเจ้าอย่างมาก แต่อย่างไรเสียอาศัยความสามารถระดับนี้ของเจ้า ในบรรดาผู้ขึ้นสวรรค์มาทั้งมวลก็มากพอจะถือว่าเจ้าเป็นผู้ที่มีศักยภาพสูงเทียมฟ้าแล้วจริงๆ…”
ขณะที่กล่าวถึงเรื่องที่ศักยภาพของต้วนหลิงเทียนสูงเทียมฟ้า หลิ่วเฟิงกู่ก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน
“อีกทั้งข้าที่ขึ้นมายังหลิงหลัวเทียนพันกว่าปี แต่ข้ายังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ที่ขึ้นสวรรค์คนไหนใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนก็ทะลวงผ่านขอบเขตเซียนอมตะสวรรค์จันทร์ครามจนกลายเป็นเซียนอมตะสวรรค์จันทร์ม่วงได้เลย”
