อย่างไรก็ตาม ข้อมูลพื้นฐานและทฤษฎีพวกนี้ ทำให้ต้วนหลิงเทียนถึงกับต้องอึ้งไปตาปริบๆครู่หนึ่ง…
‘ทฤษฎีพวกนี้…ไม่ได้ดีเด่อะไรเลย เทียบกับความรู้พื้นฐานของศาสตร์แห่งการหลอมที่ข้ารู้ในระนาบโลกียะ ยังถือว่าหยาบกว่า…’
หลังอ่านข้อมูลเบื้องต้นไปสักพัก ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง
ณ ระนาบเทวโลก ศาสตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุทั้งหลาย ไม่ว่าจะหลอมยาก็ดีหลอมสร้างศาสตราของใช้ก็ดี ไม่ได้สูงไปกว่าระนาบโลกียะแม้แต่น้อย
กล่าวได้ว่า เพียงประยุกต์ศาสตร์แห่งการหลอมที่เขาได้รับมาจากความทรงจำของจักรพรรดิกลับชาติมาเกิดมาใช้ในระนาบเทวโลกดได้สำเร็จล่ะก็ อย่าว่าแต่โอสถทิพย์ระดับต่ำ ให้เป็นระดับกลาง หรือกระทั่งระดับสูงเขาก็เชื่อว่าสามารถหลอมปรุงมันขึ้นมาได้แน่…
‘กล่าวได้ว่า…ตราบใดที่ข้าได้รับเพลิงอมตะที่เหมาะสมมา และมีสมุนไพรทั้งวัตุดิบที่จำเป็นครบถ้วน รวมถึงมีสูตรโอสถและแบบแปลนทั้งเวลาทดลองข้าก็สามารถหลอมสร้างโอสถทิพย์ทั้งยอดสมบัติสวรรค์ระดับต่างๆยกเว้นระดับสูงสุดได้!’
‘อย่างไรก็ตามด้วยความรู้และประสบการณ์การค้นคว้าชั่วชีวิตของจักรพรรดิกลับชาติมาเกิด ข้าจะต่อยอดจนบรรลุเป็นปรมาจารย์หลอมอมตะระดับสูงสุดก็ไม่ใช่เรื่องยาก!’
ตระหนักได้ถึงจุดนี้ลมหายใจต้วนหลิงเทียนก็ถี่รัวขึ้นมา ตื่นเต้นนัก!
ความรู้สึกของเขาตอนนี้ เสมือนค้นพบทางลัดก็ไม่ปาน!
