ตอนนี้สิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับหลิงหลัวเทียนช่างมีจำกัดนัก เพราะเขาได้ความรู้มากจากการนั่งฟังบทสนทนาของผู้คนในเหลาอาหาร กับคำบอกเล่าจากปากของเสี่ยวเอ้อคนหนึ่งเท่านั้น แล้วไหนเลยเสี่ยวเอ้อในเหลาอาหารเล็กๆคนหนึ่งจะล่วงรู้ทุกสิ่ง เป็นไปไม่ได้ที่มันจะบอกเขาให้รู้ทุกเรื่อง…
เช่นนั้นหลังออกจากจวนเจ้าเมืองแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ตระเวนไปตามร้านที่แลดูเหมือนร้านขายตำรับตำราอะไรทำนองนั้น ก่อนจะใช้หินอมตะที่มีซื้อหายันต์อมตะเก็บความทรงจำมาหลายสิบแผ่น…
ยันต์อมตะเก็บความทรงจำเหล่านี้ เมื่อแผ่สำนึกเทวะลงไปในตัวยันต์ ก็จะสามารถรับทราบถึงข้อมูลที่บันทึกเอาไว้ได้ทันที และหากมียันต์เปล่าก็สามารถบันทึกความทรงจำของตัวเองลงไปได้เช่นกัน
อย่างไรก็ตามยันต์อมตะเก็บความทรงจำเหล่านี้ เป็นเพียงของใช้ได้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง…เพราะเมื่อบันทึกข้อมูลลงไปแล้ว หากมีสำนึกแผ่เข้ามาเริ่มอ่าน ตัวยันต์ก็จะแตกสลายเป็นผุยผงและถ่ายทอดข้อมูลหรือความทรงจำที่กักเก็บเอาไว้ให้ผู้ใช้ทันที
อีกทั้งต้องกล่าวเลยว่า
ยันต์อมตะที่กล่าวถึงบนแดนสวรรค์นั้น ทั้งหมดเป็นแผ่นหยกไม่ใช่กระดาษ!
