‘นอกจากผู้หลอมโอสถระดับต่ำแล้ว ยังมีผู้หลอมโอสถระดับกลาง ระดับสูงและระดับสูงสุดอยู่อีกด้วย…และผู้หลอมโอสถโดยทั่วไป สามารถหลอมสร้างหรือกลั่นปรุงโอสถทิพย์ระดับต่ำกว่าหรือระดับเดียวกับตัวเองได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร…นอกจากโอกาสสำเร็จและความบริสุทธิ์ที่จะขึ้นอยู่กับความรู้ความสามารถ และโดยปกติแล้วผู้หลอมโอสถทั้งหลายจะพอหลอมสร้างได้ก็แต่โอสถทิพย์ที่มีระดับมากกว่าตัวเองระดับเดียวเท่านั้น…และยิ่งระดับสูงขึ้นความสำเร็จยิ่งลดหลั่นลงมา’
‘โดยเฉพาะโอสถทิพย์ระดับสูงสุด…ในหลิงหลัวเทียนไม่มีใครเคยได้ยินว่ามีผู้หลอมโอสถระดับสูงคนไหนสามารถหลอมกลั่นหรือปรุงโอสถทิพย์ระดับสูงสุดได้มาก่อนเลย กระทั่งสำเร็จเพราะโชคช่วยก็ไม่มี…’
‘แต่ไม่ใช่ว่าผู้หลอมโอสถระดับสูงจะไม่อาจหลอมโอสถทิพย์ระดับสูงสุดได้เลย เพราะถึงในหลิงหลัวเทียนไม่มี…แต่ในระนาบเทวโลกระนาบอื่นกลับมีให้ได้ยินอยู่บ้าง…’
…
ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่พึ่งแตกสลายกลายเป็นฝุ่นหายไปในมือต้วนหลิงเทียน ก็ได้บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับระดับของโอสถทิพย์เอาไว้…
แน่นอนว่ายันต์อมตะเก็บความทรงจำดังกล่าวยังบันทึกเรื่องระดับของผู้หลอมโอสถเอาไว้ด้วย ซึ่งผู้หลอมโอสถที่ว่าถูกเรียกขานอย่างเป็นทางการว่า ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะ
‘ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะ…’
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายสว่างวาบเล็กน้อยค่อยหยิบยันต์อมตะเก็บความทรงจำอีกแผ่นขึ้นมา และเริ่มแผ่สำนึกเทวะผสานลงไป
