สำหรับเรื่องที่เมืองเฉวี่ยโยวต้องส่งอัจฉริยะรุ่นเยาว์ไปยังจวนผู้ว่า 2 คนมันเองก็ทราบเรื่องนี้แต่แรก แต่ที่มันไม่รู้ก็คือเจ้าเมืองกลับสงวนสิทธิ์นี้ไว้ให้ต้วนหลิงเทียนที่หนึ่งโดยเฉพาะ!
“เจ้าเมือง…ทำเช่นนี้เพียงเพราะคิดเพาะสร้างบุญคุณให้ต้วนหลิงเทียน และหวังว่าจะได้รับวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังตอบแทนกลับมาจริงๆหรือ?”
จังหวะนี้กระทั่งเหมียวไหลหลงเองก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความลังเลขึ้นมาในใจ
เพราะถึงจะเพาะสร้างบุญคุณกับต้วนหลิงเทียนจริง แต่ก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย!
อีกทั้งหากต้วนหลิงเทียนเกิดไม่คิดมอบวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังให้ หลังจากที่ได้ไปยังจวนผู้ว่าแล้วจะทำอย่างไร? และไม่ต้องสงสัยเลยว่าด้วยพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียน หลังจากไปถึงที่นั่นแล้วต้องมีโอกาสได้รับสิ่งดีๆเหนือกว่าที่มีอยู่ตอนนี้แน่!
“ไม่ได้การแล้ว…ข้าต้องไปหาเจ้าเมืองเพื่อถามให้รู้เรื่อง!!”
ทันทีที่เหมียวไหลหลงตัดสินใจได้ มันก็พุ่งร่างออกจากกระโจมผู้บัญชาการเหินร่างตัดฟ้าไปยังจวนเจ้าเมืองด้วยความเร็วสูงสุด
และหลังจากที่ข้อสงสัยของเหมียวไหลหลงถูกกล่าวถามออกไป
“ไหลหลง…”
ภายในห้องโถงใหญ่ หลิ่วเฟิงกู่ที่นั่งบนเก้าอี้ด้านบน เหลือบมองลงมายังเหมียวไหลหลงที่นั่งอยู่ด้านล่าง ค่อยพูดว่า “ที่เจ้ากล่าวถามมา…ข้าขอบอกเจ้าตามตรง ว่าข้าไม่คิดเรื่องบีบให้ต้วนหลิงเทียนส่งมอบวรยุทธ์อมตะหรือเวทย์พลังอะไรออกมาเลย…”
