“ให้ข้าไปช่วยจับคนมาให้ท่านเจ้าเมืองฆ่าโดยที่ข้าไม่รู้จักคนๆนั้นดีแบบนี้ ยังต่างอะไรกับการที่ข้าไปเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์? ขออภัยด้วย แต่ข้าไม่อาจรับข้อตกลงเรื่องนี้ได้”
กล่าวถึงท้ายประโยค ต้วนหลิงเทียนก็ส่ายหัวไปมาอีกรอบ
“ข้ายังไม่ทันได้เสนอข้อตกลงใดๆ แต่เจ้ากลับปฏิเสธออกมาแล้ว?”
หลิ่วเฟิงกู่ผงะไปวูบหนึ่ง
“ไม่ว่าจะให้อะไร ข้าก็ไม่สนหรอก”
ต้วนหลิงเทียนตอบ
เขาเป็นคนมีหลักการ
“อย่างน้อยก็ให้ข้าเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังก่อนเถอะ…”
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนปฏิเสธไม่คิดทำการค้าด้วยตรงๆ หลิ่วเฟิงกู่ไม่ได้โกรธอะไร เพียงค่อยๆเล่าเรื่องราวออกมาว่า “กาลครั้งหนึ่งเคยมีชายคนที่อาศัยอยู่ในจวนผู้ว่าประจำมณฑลจิ่วโยวคนหนึ่งได้ทำการรับศิษย์ส่วนตัวและเห็นศิษย์คนนั้นไม่ต่างอะไรจากลูกชายแท้ๆ…ยามเมื่อศิษย์คนนั้นเติบโตและความสามารถอันน่าทึ่งค่อยๆเผยออกมาให้เห็นไม่หยุด ก็ช่างทำให้ชายคนนั้นภาคภูมิใจนัก”
“ทว่าเพราะความสามารถอันน่าทึ่งที่ว่านั้นเอง จึงไปต้องตาพึงใจของคนที่มีตำแหน่งเป็นรองก็แต่ผู้ว่าประจำมณฑลจิ่วโยวเข้า ทำให้มันเลือกจะใช้อำนาจบีบคั้นศิษย์ส่วนตัวของชายคนนั้น ให้ทรยศอาจารย์แล้วหันมาเป็นศิษย์ของมันแทน รวมถึงยังบังคับให้ใช้แซ่ของมัน…”
