“ทว่าศิษย์ส่วนตัวของชายคนนั้น ได้ทำการยืนกรานปฏิเสธมันเสียงแข็ง ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางเนรคุณอาจารย์ได้ลงคอ…ผลสุดท้ายเด็กน้อยอนาคตไกลคนหนึ่ง ก็จำต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า เพราะตัวตนที่มีอำนาจเป็นลำดับสองในมณฑลจิ่วโยวผู้นั้นเกิดบันดาลโทสะลงมือเข่นฆ่าอย่างอำมหิต…”
“พอชายคนนั้นล่วงรู้เรื่องที่ศิษย์ส่วนตัวถูกเข่นฆ่าก็มีโมโหนัก ยังถึงขั้นกระอักโลหิตนอนซมไม่ได้สติเป็นเวลาสามวันสามคืน…และหลังจากฟื้นขึ้นมา ชายคนนั้นที่รู้ตัวดีว่าอาศัยพลังของตัวเอง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะล้างแค้นให้ศิษย์ส่วนตัว เช่นนั้นจึงลอบไปหาผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโยว หมายเรียกร้องความเป็นธรรมให้ศิษย์อันน่าสงสาร…”
“อนิจจาในโลกอันโหดร้ายใบนี้ที่ผู้เข้มแข็งเป็นใหญ่…ถึงแม้ผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโยวจะเห็นอกเห็นใจเรื่องที่ศิษย์ส่วนตัวของชายคนนั้นตกตายไม่น้อย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ว่าการประจำมณฑลจะลงโทษมือดีของมณฑลเพื่อศิษย์ไร้สำคัญคนหนึ่ง…”
“และในโลกนี้ไม่มีประตูบานใดกั้นลมได้สนิท ไม่ทันถึงวันก็มีสายไปรายงานอันดับสองในมณฑลผู้นั้นเรื่องที่ชายคนดังกล่าวลอบพบเจ้าเมืองเพื่อเรียกร้องหาความเป็นธรรม มันจึงมีโมโหนัก! ยังหมายเข่นฆ่าสังหารชายคนนั้นให้ตายตก…ทว่าผู้ว่าการประจำมณฑลที่เห็นแก่ความดีความชอบที่ชายคนนั้นเคยกระทำมา จึงยื่นมือเข้ามาไกล่เกลี่ยเพื่อให้อันดับสองในมณฑลยอมประณีประนอม ไว้ชีวิตชายคนนั้นสักครา…”
