“นอกจากสถานที่บ่มเพาะส่วนตัวอันเงียบสงบของข้าแล้ว ข้ายังจะให้โอสถทิพย์เพื่อช่วยในการบ่มเพาะพลังแก่เจ้า รวมไปถึงหินอมตะระดับสูงอีกด้วย ต้องทราบด้วยว่าหินอมตะระดับสูงนั้น แม้จะถูกขุดขึ้นมาจากสายแร่ทั้ง 2 แต่ในเมืองก็ไม่ได้มีใช้กัน…”
“ทั้งหมดที่ข้าว่ามา…เป็นผลประโยชน์ที่ข้าสามารถมอบให้เจ้าได้หากยอมรับข้อตกลง”
“เจ้า…พอใจหรือไม่?”
หลังกล่าวจบคำ หลิ่วเฟิงกู่ก็มองถามต้วนหลิงเทียน
“ตกลง!”
ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ คราวนี้ต้วนหลิงเทียนตอบตกลงออกมาทันที
ทันใดนั้นรอยยิ้มยินดีพลันคลี่กลางขึ้นบนใบหน้าเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว
“เจ้าเมือง…”
ต้วนหลิงเทียนที่นึกถึงเรื่องที่หลิ่วเฟิงกู่กล่าวไว้ก่อนหน้า พลันเอ่ยขึ้นว่า “ท่านบอกว่า…ครึ่งปีหลังจากนี้ จะมีมือดีจากจวนผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโยวมาพาข้ากับอีกคนหนึ่งไปยังเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวงั้นหรือ?”
“ไม่ผิด”
หลิ่วเฟิงกู่พยักหน้า “การเดินทาจากเมืองเฉวี่ยโยวเราไปยังเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวนับว่าอันตรายไม่น้อย ระหว่างทางมีโจรที่อยู่ในขอบเขตจินเซียนระดับสูงมากมาย กระทั่งระดับจินเซียนขั้นสูงสุดก็มีไม่น้อย”
“เช่นนั้นเพื่อให้มั่นใจว่าพวกเจ้าจะเดินทางไปถึงเมืองประจำมณฑลได้อย่างปลอดภัย ทางจวนผู้ว่าจึงตัดสินใจส่งคนมารับโดยเฉพาะ”
หลิ่วเฟิงกู่กล่าว
“มีจินเซียนระดับสูงมากมาย กระทั่งจินเซียนระดับสูงสุดก็มีไม่น้อย?”
