ได้ยินคำของหลิ่วเฟิงกู่ ใจต้วนหลิงเทียนก็สั่นไหวสะท้าน ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโชคดีอยู่บ้าง
โชคดีที่หลังจากขึ้นมายังหลิงหลัวเทียนแล้ว เขาตัดสินใจรั้งอยู่ในเมืองเฉวี่ยโยวก่อน ไม่ออกเดินทางไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้า
จินเซียนระดับสูงสุดที่ว่า ก็คือจินเซียนตะวันม่วง!
“ใช่”
หลิ่วเฟิงกู่พยักหน้า “ย้อนกลับไปตอนนั้น ตอนที่ข้าออกจากเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวมารับตำแหน่งยังเมืองเฉวี่ยโยว ข้าก็ถูกจินเซียนระดับสูงสุดดักปล้นถึง 3 คน…โชคดีที่ข้าสามารถพิสูจน์ตัวตนให้พวกมันรับทราบได้ทันเวลา หาไม่แล้วข้าคงตายกลายเป็นผีกลางทาง…”
หนทางเชื่อมระทางเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวมายังเมืองเฉวี่ยโยว ก็คืออาณาเขตของมณฑลจิ่วโยว
ในอาณาเขตของตัวเอง ขุมพลังของมณฑลจิ่วโยวอย่างจวนผู้ว่าย่อมมีบารมีอยู่ไม่น้อย
เหล่าโจรเซียนอมตะทั้งหลาย แม้จะบรรลุถึงขอบเขตจินเซียนตะวันม่วงก็ไม่กล้าปล้นผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนผู้ว่าของมณฑจิ่วโยว รวมถึงผู้ที่มีตำแหน่งสำคัญต่างๆ…
เพราะหากพวกมันกล้าแตะต้องบุคคลเหล่านี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นจะเป็นการล้ำเส้นของมณฑลจิ่วโยว! ครานี้ไม่เพียงแต่พวกมันจะถูกยอดฝีมือของมณฑลจิ่วโยวไล่ฆ่า เผลอๆทางจวนผู้ว่าจะรายงานไปถึงพระราชวังฉิน จนทางพระราชวังส่งมือดีมาไล่ฆ่าล้างพวกมันจนสิ้นซากแน่!
ด้วยเหตุนี้ถึงแม้เมืองเฉวี่ยโยวจะครอบครองสายแร่หินอมตะถึง 2 สาย แต่ก็ไม่มีใครกล้ายื่นมือมาหยิบชิ้นปลามันดังกล่าว…
