ขณะเหินร่างตามหลิ่วเฟิงกู่มา ต้วนหลิงเทียนก็มองแผ่นหลังหลิ่วเฟิงกู่ด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้เขายังคิดไม่ออกจริงๆว่าไฉนอีกฝ่ายถึงแลดูสุภาพและมีท่าทีแบบนี้
‘แต่เดี๋ยวก็รู้เอง…ว่าที่มันมาหาข้า…ที่แท้มีวัตุประสงค์อะไรกันแน่’
สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็คร้านคิดมากสืบไป
ส่วนภายในหุบเขานั้น จนเมื่อแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนกับหลิ่วเฟิงกู่หายลับไปต่อหน้าต่อตาแล้ว เหล่าแม่ทัพทั้งหลายไม่เว้นผู้บัญชาการอย่างฉินเฉวียนป้าจึงค่อยฟื้นคืนสติกันอีกครั้ง
หลังดึงสติกลับคืนมาได้ พวกมันก็หันมามองหน้าสบตากัน จนแลเห็นแววตาเหลือเชื่อทั้งตกตะลึงของอีกฝ่าย
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ
จังหวะนี้ ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุด…
