นี่มัน…
เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?
ก่อนหน้าพวกมันเพียงแค่รู้สึกว่าเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวเกรงใจและให้เกียรติต้วนหลิงเทียนเป็นพิเศษ…
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่เจ้าเมืองเฉวี่ยโยวของพวกมันจะเกรงใจให้เกียรติต้วนหลิงเทียนเท่านั้น แต่ยังถึงขั้นสุภาพและเผยทีท่าเคารพทั้งวาจาและการกระทำ…
พวกมันย่อมคิดไม่ออกจริงๆ
ว่าไฉนเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวถึงได้แลดูสุภาพกับต้วนหลิงเทียนถึงขนาดนี้
‘หืม?’
อันที่จริง กระทั่งตัวต้วนหลิงเทียนเองยังอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อย
เมื่อครู่ต่อนที่หู่จี๋กับไช่เหวินอวี้กล้ตะโกนตำหนิเขาเสียงเย็น เขาก็เตรียมจะลงมือสั่งสอนพวกมันเช่นกัน
ทว่าไม่ทันที่เขาจะลงมือ กลับเป็นเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวที่ชิงลงมือซัดพวกมันไปเสียก่อน
‘ข้า…เหมือนจะพึ่งเคยเจอมันไม่ใช่หรือไง…ทำไมมันไม่เพียงแต่เกรงใจทั้งสุภาพ แต่ยัง…ระวังท่าทีข้านัก?’
ต้วนหลิงเทียนคิดไม่ออกจริงๆ
“แม่ทัพต้วนหลิงเทียน…รบกวนไปสนทนากันหน่อยได้หรือไม่?”
หลังจากจัดการหู่จี๋กับไช่เหวินอวี้ไปแล้ว สีหน้าโมโหของหลิ่วเฟิงกู่ก็หายไป มันฉีกยิ้มจริงใจหันไปกล่าวถามต้วนหลิงเทียนอย่างสุภาพ
“ได้สิ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า หลังจากนั้นเขาก็เหินร่างติดตามหลิ่วเฟิงกู่ที่เหินร่างนำออกไปทันที ทิ้งค่ายในหุบเขาเอาไว้เบื้องล่าง…
