ภายใต้คำสั่งของมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ตัวตนกระจ้อยร่อยเช่นนั้นจะกล้าโกหกต่อหน้า!
นอกจากนั้นหากทั้งหมดเป็นความจริง ก็สามารถอธิบายเรื่องราวทุกอย่างได้ทันที ว่าไฉนเหมียวไหลหลงถึงไม่ไปล้างแค้นและมอบความอัปยศอดสูให้ต้วนหลิงเทียนตั้งแต่เดือนที่แล้ว…
“ท่านเจ้าเมืองเชิญ…”
สองตาของเหมียวไหลหลงกระพริบวาบ จากนั้นมันก็ลุกขึ้นยืนเร็วไว มองไปทางหลิ่วเฟิงกู่ก่อนจะทำท่าผายมือ ‘เชื้อเชิญ’
ครู่ต่อมาหลิ่วเฟิงกู่ก็เหินร่างออกไป
เหมียวไหลหลงก็ตามไปติดๆ
ขณะที่ติดตามหลิ่วเฟิงกู่ออกจากจวนเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว กระทั่งออกจากเมืองเฉวี่ยโยวและมุ่งหน้าไปยังค่ายของกองทัพมังกรเงิน สองตาเหมียวไหลหลงก็เผยประกายภาคภูมิใจ และมันก็ลอบกล่าวในใจอย่างสนุกสนานลับๆว่า
‘ต้วนหลิงเทียน นี่มันยังพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น…วันหน้าหากมีโอกาสข้าจักกระจายเรื่องที่เจ้ากำลังหอบหิ้ว ‘สมบัติล้ำค่า’ เช่นนี้ต่อไป!’
‘แต่แน่นอนว่ากว่าจะถึงตอนนั้น เจ้าต้องผ่านด่านของเจ้าเมืองเฉวียโยวให้ได้เสียก่อน!’
พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ลึกลงไปในแววตาของเหมียวไหลหลงก็เผยประกายดุร้ายอาฆาตน่ากลัว ราวจิตใจมันบิดเบี้ยวไปแล้ว
ทั้งหมดเป็นเพราะตั้งแต่ที่มันเห็นถึงพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียน มันก็รู้ดีแก่ใจว่าชั่วชีวิตนี้มันไม่มีวันไล่ตามต้วนหลิงเทียนได้ทัน
