“ไหลเฟิ่ง พี่รู้ดีว่าเจ้าทำใจเรื่องนี้ไม่ได้ ตัวพี่เองไหนเลยจะทำใจได้! เพียงเจ้าอดทนไว้ก่อนเถอะ…หลังจากนี้พี่จักพยายามเต็มที่ว่าสามารถยืมมีดผู้ใดฆ่าคนได้หรือไม่! พี่เชื่อว่าต้องมีสักคนที่ฆ่าสารเลวนั่นได้แน่!”
เหมียวไหลหลงกล่าวปลอบน้องสาวตัวเองออกมาก่อน และหลังจากกล่าวบอกถึงความไม่ยินยอมของตัวเองแล้ว ค่อยกล่าวถึงแผนการณ์ออกมาด้วยสายตาอำมหิตเยียบเย็น
…
ไม่ว่าจะผู้คนในเมืองเฉวี่ยโยวหรือค่ายกองทัพมังกรดำต่างก็รู้สึกว่า ผู้บัญชาการกองทัพมังกรเงินเหมียวไหลหลง ไม่มีวันเลิกราเรื่องนี้แน่นอน มันต้องตามมาเอาเรื่องต้วนหลิงเทียนที่ไปทำร้ายน้องเขยมันจนพิการให้ถึงที่สุด!
ด้านคนในกองทัพมังกรดำก็พากันวิตกกังวลถึงความปลอดภัยของต้วนหลิงเทียน
ด้านคนในเมืองเฉวี่ยโยวก็เฝ้ารอชมเรื่องบันเทิงกันอย่างใจจดใจจ่อ
อย่างไรก็ตามเมื่อวันเวลาผ่านไป แต่ด้านกองทัพมังกรเงินยังไร้ความเคลื่อนไหวอะไร ทุกอย่างสงบเงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น…
วันเวลาหนึ่งเดือนผ่านพ้นไปอย่างเงียบงัน…
เรื่องราวของต้วนหลิงเทียนแม่ทัพกองทัพมังกรดำได้ทำร้ายแม่ทัพของกองทัพมังกรเงินอย่างหยางกงผิงจนพิกลพิการเมื่อเดือนที่แล้ว กลับเงียบไปราวหายเข้ากลีบเมฆ…
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“เงียบสงบเช่นนี้มิใช่นิสัยของผู้บัญชาการกองทัพมังกรเงินอย่างเหมียวไหลหลงเลย…”
