“แล้วยังไง อย่างมากข้าก็แค่ออกจากมณฑลจิ่วโยวเสีย…เจ้าเองก็รู้ว่าข้าคือผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มา หรือข้ายังต้องกังวลว่าใต้หล้ากว้างใหญ่จะไร้ที่ให้ข้าอยู่?”
ต้วนหลิงเทียนไหนเลยจะหวั่นไหวกับวาจาดังกล่าวของเหมียวไหลหลง
แต่ก็จริงที่เขารู้ดีว่าถ้าฆ่าเหมียวไหลหลงแล้วจะเป็นยังไง
อย่างไรก็ตามพอได้ยินวาจาไร้แยแสดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ใจเหมียวไหลหลงก็สะท้านไปทันใดสีหน้ายังแปรเปลี่ยนกลับกลายไม่หยุด
มันไม่คิดไม่ฝันเลย
ว่ามันที่คิดแย่งชิงวรยุทธ์อมตะ และเวทย์พลังของชายหนุ่มเบื้องหน้า…แต่ไม่เพียงมันจะลงมือไม่สำเร็จ กลับกำลังจะถูกชายหนุ่มเบื้องหน้ารีดไถเคล็ดวิชาบ่มเพาะของมันไปอีก! และจะมอบหรือไม่มอบก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น!!
อย่างไรก็ตามเมื่อต้องเผชิญกับความตายที่อยู่ตรงหน้า มันก็ได้แต่เลือกโอนอ่อน…
“ข้าจะมอบมันให้เจ้า…”
หลังหายใจเข้าไม่กี่ครั้ง ในที่สุดเหมียวไหลหลงก็ยอมจำนน
รอยยิ้มสดใสจึงคลี่กางขึ้นบนใบหน้าต้วนหลิงเทียนทันที
สำเร็จ!
เมื่อได้รับเคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับเหลืองจากเหมียวไหลหลงแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับมัน เลือกที่จะเหินร่างจากไปทันทีโดยไม่ฆ่ามันทิ้ง
การฆ่าเหมียวไหลหลงแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องยากเย็นสำหรับเขา
แต่หากฆ่าเหมียวไหลหลงทิ้ง ก็เป็นการสร้างปัญหามากมายโดยไม่จำเป็น!
ปัญหาแรกเลยย่อมมาจากเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว!
จริงอยู่ที่เขาไม่เกรงกลัวเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว
