มองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ลูกตายังฉายแววเยียบเย็น เผยจิตสังหารอำมหิต “กระทั่งเหอจิ้งคุนยังไม่กล้าพูดแบบนี้กับข้า…เจ้าเบื่อชีวิตแล้วรึไง!?”
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้สนใจเจตนาฆ่าฟันของหยางกงผิงแม้แต่น้อย ยังคงกล่าวออกไปเสียงเบาว่า…
“เรื่องวันนี้ เจ้าเพียงตัดแขนตัวเองทิ้งข้างหนึ่งก็ถือว่าจบกัน…แต่ถ้าเจ้าไม่ลงมือเองจนต้องให้ถึงมือข้า มันคงไม่จบง่ายๆแค่แขนข้างเดียว ถึงตอนนั้นเจ้ามีชะตาเหมือนสือฟูฉางในกองทัพมังกรเงินคนนั้น เพราะข้าจะทำลายแขนขาเจ้าอย่างละข้าง!”
ในวาจาเผยความหมายชัดเจน
เจ้า หยางกงผิงจงทำลายแขนตัวเองข้างหนึ่งเสีย เรื่องวันนี้ถึงจะจบ
แต่ถ้าเจ้าไม่ลงมือด้วยตัวเอง ข้าจะทำลายแขนกับขาเจ้าอย่างละข้าง!
“ดุดัน! ช่างดุดันครอบงำผู้คนนัก! แม่ทัพคนใหม่ของกองทัพมังกรดำช่างดุร้ายเหลือเกิน นั่นมันหยางกงผิงเชียวนะ…แต่ดูเหมือนมันจะไม่กลัวปัญหาแม้แต่น้อย!”
“ในสายตาข้านี่ไม่ใช่ร้ายกาจอันใด…แต่รนหาที่ตายแท้ๆ”
“แตฟังจากที่มันพูด นั่นมันอะไรกันแน่…มันเคยทำลายแขนกับขาสือฟูฉางของทัพมังกรเงินมาแล้วหรือ?”
…
เหล่าผู้ชมที่มามุงดูนอกเหลาอดไม่ได้ทีจะจ้อกันดังระงม
ภายในเหลาอาหารเอง ทหารของกองทัพมังกรดำทั้ง 10 ที่ยืนอยู่ด้านหลังต้วนหลิงเทียนก็หันหน้ามามองกันด้วยสายตาแตกตื่น
คิดไม่ถึงจริงๆ
ว่าแม่ทัพของพวกมันจะถึงขั้นเคยไปทำลายแขนกับขาของสือฟูฉางกองทัพมังกรเงินอย่างละข้างมาด้วย!
