จังหวะนี้ในใจต้วนหลิงเทียนย่อมบังเกิดโทสะลุกโชนขึ้นมาดั่งกองไฟ
“นำข้าไปเหลานั่น!”
ต้วนหลิงเทียนสั่งจบคำ ไป่ฟูฉางก็เร่งเหินร่างนำขึ้นไปในอากาศทันที
“เจ้าเรียกว่าอะไร”
ระหว่างเดินทาง ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวถามไป่ฟูฉางที่นำทาง
“ท่านแม่ทัพข้าเรียกว่า ถงเจิ้ง”
ถึงแม้มันจะถูกต้วนหลิงเทียนซัดจนปลิวละลิ่วไปเมื่อไม่นานมานี้ ทั้งอาการบาดเจ็บบอบช้ำยังไม่หายดีด้วยซ้ำ แต่ในใจไป่ฟูฉางผู้นี้ก็ไม่ได้ถือโทษอะไรต้วนหลิงเทียน กระทั่งยังปฏิบัติต่อต้วนหลิงเทียนด้วยความเคารพ
เพราะมันรู้อยู่แก่ใจว่าที่ถูกผู้อื่นทุบตีก็เพราะไปหาเรื่องผู้อื่นเขาก่อน เช่นนั้นโดนทุบตีก็นับว่าสมควรแล้ว!
“ไหนเจ้าเล่ามา ว่าพวกเจ้าไปมีเรื่องอะไรกับแม่ทัพของกองทัพมังกรเงินนั่นกันแน่…เพราะโดยปกติแล้วถึงแม้กองทัพมังกรดำเราจะไม่กินเส้นกับกองทัพมังกรเงินเป็นทุน แต่ตัวตนระดับแม่ทัพของกองทัพมังกรเงินก็ไม่น่าจะมารังแกทหารชั้นผู้น้อยอย่างพวกเจ้า…แล้วมันจะกักตัวพวกเจ้าไว้ทำอะไร?”
ต้วนหลิงเทียนถามด้วยสงสัย
“ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้คือว่า…”
เมื่อถูกต้วนหลิงเทียนซักถาม ถงเจิ้งก็เร่งกล่าวอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นออกไปอย่างละเอียด ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้ต้นสายปลายเหตุ..
ที่แท้เรื่องนี้เขากลับมีส่วนด้วย…!
