‘ด้วยกำลังของข้าตอนนี้ หากลงมือเต็มที่แม้จะต้องปะทะกับจ้าวเมืองเฉวี่ยโยวก็คงไม่แพ้พ่าย…แต่หากจะเอาเคล็ดวิชาบ่มเพาะของมันมา เรื่องนี้ยังห่างไกลความจริงอยู่มาก’
ต้วนหลิงเทียนลอบทอดถอนในใจ
อันที่จริงตั้งแต่ที่ต้วนหลิงเทียนออกจากโลกใบเล็กที่ยอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะเหลือทิ้งไว้ เขาก็รู้ว่า…
ด้วยความที่ระดับพลังบ่มเพาะของเขาพุ่งมาถึงเซียนอมตะสวรรค์จันทรน้ำเงิน หากเขาลงมือเต็มกำลังล่ะก็แม้แต่ 2 ผู้บัญชาการของกองทัพมังกรดำและกองทัพมังกรเงิน หรือกระทั่งเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
อย่างไรก็ตามเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะช่วงชิงตำแหน่งผู้บัญชาการของกองทัพมังกรดำหรือกองทัพมังกรเงิน
เพราะหากเขาอยากเป็นผู้บัญชาการกองทัพมังกรเงินหรือกองทัพมังกรดำล่ะก็ไม่เพียงแต่พลังฝีมือถึงขั้นเท่านั้น ยังต้องได้รับการยอมรับจากเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวเสียก่อน…
สำหรับเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวนั้นถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่อาจใช้กำลังหักหาญเข่นฆ่าเพื่อชิงตำแหน่งเจ้าเมือง หรือแค่บีบคั้นให้อีกฝ่ายมอบตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพมังกรดำหรือกองัทพมังกรเงินได้…
เพราะเบื้องหลังเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวยังมีมณฑลจิ่วโยว…
หากเขาต้องการเป็นผู้นำของเมืองเฉวี่ยโยว นั่นต้องได้รับความเห็นชอบจากมณฑลจิ่วโยวเสียก่อน…
