อของเสี่ยวไป๋ท าให้เจียงผิงอันตกตะลึงอย่างยิ่ง กระทั่งริษยาน้อย ๆ
เจ้านี่ทั้งวันไม่ท าอะไร แค่อ่านนิยายไปวัน ๆ แต่กลับมีความเร็วชวนขนลุกเช่นนี้
“ข้าก็ไม่รู้ ยามข้าจ าความได้ครั้งแรก มีม้าบางตัวอยากท าเรื่องแย่ ๆ กับข้า ข้าเลยกัดพวกมัน ก่อนที่จะถูกเจ้าคนชั่วอย่างเจ้าจับตัวได้”
หลังเหินทะยานอยู่ครึ่งชั่วยาม ไม่รู้หนีหายไปกี่ลี้แล้ว เสี่ยวไป๋ก็เห็นเมืองเมืองหนึ่งแล้วหยุดฝีเท้าทันที่
มันคืนสู่ลักษณ์มนุษย์ แต่รูปร่างก็ยังเหมือนเด็กน้อยไม่เปลี่ยนแปลง
ร่างนั้นจิ้มลิ้มกะทัดรัด ใบหน้าพริ้มเพรา องคาพยพได้รูป คิ้วโค้งเช่นกิ่งหลิว ดวงตาเรืองประกายเช่นดวงดาว ริมฝีปากแดงเรื่อ ผิวขาวเนียนเช่นหยก ทั่วกายให้บรรยากาศใสซื่อ ชวนให้ผู้พบเห็นอดอยากเข้าใกล้นางมิได้
บนศีรษะของนางมีเขาคู่น้อยเพิ่มมาคู่หนึ่ง เพิ่มบรรยากาศพิกลให้กับนาง
“เร็วเข้า เจ้ารับปากข้าไว้ว่าจะซื้อนิยายให้ข้า”
เสี่ยวไป๋เขย่าแขนเจียงผิงอัน กลัวอีกฝ่ายจะผิดสัญญา
เจียงผิงอันหัวเราะมิออกร ่าไห้มิได้ ไฉนเจ้านี่จึงชอบของพรรค์นี้นัก อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เห็นเบื่อ
ในเมื่อเขาตกลงแล้ว เจียงผิงอันย่อมไม่ผิดสัจจะ
ก่อนจะเข้าเมือง เขาเปลี่ยนรูปลักษณ์ใหม่ ผูกผมเสี่ยวไป๋เป็นก้อนกลม ๆ สองก้อน ปิดเขาบนศีรษะไว้แล้วจึงพาเข้าเมือง
เมืองแห่งนี้มิได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่ก็ไม่ได้เล็ก ต้องมีสาขาของหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลเปิดอยู่แน่
หากของพรรค์นี้มิได้เป็นที่นิยมอะไร ก
