แสง…”
เขาจับไม่ได้ เขาก็ท าได้เพียงบอกหัวหน้าสมาพันธ์ บางทีเขาก็อาจยังได้รางวัลอยู่
เมื่อได้ยินค าอธิบายถึงสัตว์ภูตกลายพันธุ์ตัวนั้นของเซี่ยงเสียเสียงอุทานก็ดังขึ้น ณ อีกฟากของยันต์สื่อสาร
“ยามนี้เจ้าอยู่ที่ใด หัวหน้าสมาพันธ์ผู้นี้จะไปหาเจ้า”
เกาเฉวียนนึกสนใจ สัตว์ภูตกลายพันธุ์ขอบเขตแปรเทวะถึงกับท าให้ผู้ฝึกตนขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาตามไม่ทัน
นี่ต้องเป็นสัตว์ภูตกลายพันธุ์ที่มีสายเลือดระดับสูงแน่นอน
เซี่ยงเสียรีบบอกต าแหน่งปัจจุบันของตนกับหัวหน้าสมาพันธ์
เจียงผิงอันหารู้ไม่ว่าตนถูกยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการผู้หนึ่งหมายหัวเข้าเสียแล้ว
เขากอดคอเสี่ยวไป๋ สีหน้าเปี่ยมความตกใจ
เร็วเกินไปแล้ว เร็วเกินกว่าเขาจะเทียบติดฝุ่น
อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาที่มิได้เจนจัดด้านความเร็วก็ยังเกินเอื้อมถึง
เจียงผิงอันรู้สึกถูกหลอก มิใช่ก่อนหน้านี้เสี่ยวไป๋พูดอยู่หรือว่ามิอาจทิ้งห่างอีกฝ่ายได้?
เสี่ยวไป๋นิสัยเสียไปแต่ยามใด?
เรื่องนี้ เจียงผิงอันเข้าใจเสี่ยวไป๋ผิด เสี่ยวไป๋เพิ่งทะลวงขอบเขตเองเป็นครั้งแรก มันชินกับการกินดื่มเอกเขนก อ่านนิยายไปเรื่อย ๆก็ทะลวงขอบเขตได้เอง
มันมิคาดว่าการบรรลุสู่ขอบเขตหลอมสุญตาจะง่ายดายเพียงนี้มิใช่เสียวเสวี่ยบอกอยู่ว่ายากเย็นหรือ? หลอกกันชัด ๆ
เจียงผิงอันยกมือขึ้นสัมผัสเขาสีขาวบนศีรษะเสี่ยวไป๋
“เสี่ยวไป๋ เจ้าเป็นสัตว์ภูตกลายพันธุ์ชนิดใดกันแน่?”
ฝีมื
