เผชิญหน้ากับท่าทีดุร้ายเอาเรื่องของไช่เหวินอวี้ ต้วนหลิงเทียนยังคงมีสีหน้าท่าทีสงบไม่แปรเปลี่ยน “แม่ทัพไช่เหวินอวี้ เจ้าคำก็ใต้เท้าผู้บัญชาการสองคำก็ใต้เท้าผู้บัญชาการ ต่อหน้าแลดูเคารพนัก…แต่ผู้ใดจะไปรู้ว่าในใจของเจ้านั้นเคารพผู้บัญชาการเฉินจริงหรือไม่ ไม่แน่เจ้าอาจจะบังเกิดจิตคิดแทนที่ตำแหน่งผู้บัญชาการเฉินอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็เป็นได้…”
“เจ้า…อย่าได้กล่าวเหลวไหล!!”
ไช่เหวินอวี้ไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะกล่าวจิกกัดตอบ ทำให้หน้ามันอดเปลี่ยนสีไปไม่ได้ มันมองจ้องต้วนหลิงเทียนตาขวางตะคอกเสียงออกมาด้ววยความหัวร้อนทันที
“ข้าก็แค่พูดเปรียบเปรยไปเรื่อยเท่านั้น ไยแม่ทัพไช่เหวินอวี้ถึงแลดูหัวร้อนนักเล่า…หรือในเจ้าเจ้ามีผี?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มออกมาบางๆหลังกล่าวจบ หากแต่สายตาที่มองจ้องไช่เหวินอวี้กลับทอประกายวาบหนึ่ง
“เจ้า…เจ้า…”
ในขณะที่ไช่เหวินอวี้คิดจะกล่าวแย้งอะไรออกมา มันก็ถูกเฉินเฉวียนป้าขัดจังหวะเสียก่อน
“เอาล่ะๆ พอได้แล้ว อย่างที่แม่ทัพต้วนหลิงเทียนว่า จะเคารพหรือไม่เคารพข้าไม่ได้อยู่ที่คำเรียกหา…ข้ายังเห็นอีกด้วยว่าแม่ทัพต้วนไม่ได้ดูหมิ่นข้าแต่อย่างไร”
เมื่อเฉินเฉวียนป้า ผู้บัญชาการกองทัพมังกรดำออกตัวเองแบบนี้ ไช่เหวินอวี้ก็ไม่กล้าหาความต่อ
อย่างไรก็ตามสองตามันยังถลึงมองจ้องต้วนหลิงเทียนไม่วาง ลึกลงไปในแววตายังเผยโทสะร้อนแรงปานเปลวเพลิง ปานจะแผดเผาต้วนหลิงเทียนให้เป็นเถ้าถ่าน
