เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังวิญญาณฟ้าดินอันหนาแน่นในหุบเขา ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าเคลิบเคลิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
“มีอะไร?”
หลังเจี่ยนชิวผิงโค้งคารวะกล่าวเรียกหา ‘ใต้เท้าผู้บัญชาการ’ หน้ากระโจมหลังใหญ่ได้ไม่ทันไร ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นตอบกลับทันท่วงที
“เรียนใต้เท้าผู้บัญชาการ…มีคนพบป้ายประจำตัวของแม่ทัพหวงจี่ปิ่งแล้วขอรับ”
เจี่ยนชิวผิงกล่าว
และแทบจะพร้อมกันกับที่เจี่ยนชิวผิงกล่าวจบคำ
ฟุ่บ!
ประหนึ่งมีสายลมกรรโชกพัดผ่านเบื้องหน้าของต้วนหลิงเทียนกับเจี่ยนชิวผิงไปหอบหนึ่ง จากนั้นในความว่างเปล่า ก็มีร่างผู้คนปรากฏกายขึ้น…
เป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าคมเข้มดุดันหนวดเคราเฟิ้ม มาในชุดเกราะสีดำประดับด้วยดิ้นทอง ทั้งมีชุดคลุมสีแดงคลุมทับ โครงร่างให้กลิ่นอายเข้มแข็งปานพยัคฆ์ครองภู หว่างคิ้วแผ่พุ่งความน่าเกรงขาม ลักษณะท่าทางเอาเรื่องไม่น้อย
‘นี่น่ะเหรอ ผู้บัญชาการกองทัพมังกรดำ เฉินเฉวียนป้า?’
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยค่อยกล่าวในใจ
ตั้งแต่ตอนที่เขาไปนั่งฟังผู้คนคุยกันในเหลาที่เมืองเฉวี่ยโยว เขาก็ได้ยินผู้คนกล่าวถึงเฉินเฉวียนป้า ผู้บัญชาการของกองทัพมักรดำผู้นี้ไม่น้อย แน่นอนว่ายังได้ยินเรื่องของผู้บัญชาการกองทัพมังกรมามากไม่แพ้กัน…
ด้วยเหตุนี้เขาจึงทราบว่าอีกฝ่ายมีนามว่า เฉินเฉวียนป้า
“เจ้า…พบป้ายประตำตัวของแม่ทัพกองทัพมังกรดำข้า หวงจี่ปิ่ง แล้วงั้นหรือ?”
