หลังจากตะลึงอยู่พักหนึ่ง เฉินเฉวียนป้าก็ขมวดคิ้วกล่าวออกเสียงหนัก “มิน่าแปลกใจเลยที่ไฉนยอดฝีมือมากมายที่ดั้นด้นมาไขความลับโลกใบเล็กอันเป็นสถานที่ต้องห้ามของเมืองเฉวี่ยโยวเราแต่สุดท้ายกลับไม่มีใครเคยรอดชีวิตกลับออกมาสักราย…ที่แท้โลกใบเล็กนั่นถูกทิ้งไว้โดยยอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะ!”
“ยอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะของนิกายสราญรมย์…ดูเหมือนจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อหมื่นปีที่แล้ว นับจากเวลาก็แทบจะพอดีกับเวลาที่โลกใบเล็กปรากฏขึ้น…”
เฉินเฉวียนป้าเหม่อพึมพำกับตัวเบาๆอยู่นาน
