ตีอยู่
วิญญาณร้ายซึ่งเดิมหนาแน่นเป็นล้าน ๆ ตน บัดนี้หายไปครึ่งหนึ่ง
วิญญาณร้ายของข้าล่ะ? วิญญาณร้ายของข้าหายไปไหนหมด?
วิญญาณร้ายเหล่านี้ หลังเข้าไปในตัวคนผู้นี้ก็ปลาสนาการไปเลย!
“เป็นไปไม่ได้!”
วิญญาณร้ายล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตสุดหยินแสนชั่วร้าย กระทั่งผู้ฝึกตนชั่วร้ายยังไม่กล้าดูดซับพวกมันเข้าสู่กาย เพราะพวกมันจะกระทบอายุขัยของพวกเขา
แต่คนผู้นี้ดูดซับวิญญาณร้าย!
เป็นเรื่องผิดปกติอย่างสิ้นเชิง!
ในกายคนผู้นี้ต้องมีบางอย่างน่าสะพรึงยิ่ง กลืนกินวิญญาณร้ายเหล่านี้อยู่เป็นแน่!
เป็นเช่นเซี่ยงเสียคาดเดา วิญญาณร้ายซึ่งถูกผนึกในชีพจรของเจียงผิงอันหิวโหยกันมานาน ยามเห็นวิญญาณร้ายทั้งหลายกรูเข้ามา พวกมันก็เริ่มกลืนกินอย่างบ้าคลั่ง
ส าหรับผู้อื่น วิญญาณร้ายช่างน่ากลัว
แต่ส าหรับเจียงผิงอัน สิ่งเหล่านี้หากระทบกระเทือนเขาไม่
“สารเลวสมควรตาย! หยุดนะ!”
ยามเซี่ยงเสียเห็นวิญญาณร้ายที่ตนเลี้ยงดูมาอย่างยากล าบากถูกกลืนกิน ดวงตาก็แดงฉานร้อนรน บุกโจมตีใส่เจียงผิงอันทันที่
ดวงตาของเจียงผิงอันเรืองโรจน์ด้วยจ านงศึก แต่ยามเห็นโจรนับร้อยไล่ตามมา เขาก็ใช้อัสนีพริบตาเลือกหนีจากอย่างเด็ดเดี่ยว
เขาไหวกายติดต่อกันสิบหน พุ่งทะยานออกไปพันลี้ แต่ด้วยความเร็วนี้ยังมิอาจเลี่ยงการไล่ตามของยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาไปได้เลย
หากยอดฝีมือมากมายเช่นนี้ไล่ตามเขาทัน เขาก็มีแต่จะเผชิญเรื่องร้ายมากกว่าดี
ยามนี้ต้องหนีให้ได้
เ
