จียงผิงอันน าตัวเด็กหญิงมีหางม้าผู้หนึ่งออกมาจากถุงเก็บสัตว์ภูตอย่างเด็ดเดี่ยว
เด็กหญิงสูงราวสองฉื่อ หน้าตาเหมือนอายุสิบเศษ ทั่วกายเรืองรองด้วยประกายแสงสีขาวจุดน้อย หนึ่งมือถือโอสถ อีกมือถือสมุดบันทึก ใบหน้าน้อยเปี่ยมความสับสน
เสี่ยวไป๋ซึ่งจู่ ๆ ก็ถูกน าออกมาจับต้นชนปลายสถานการณ์ไม่ถูกเล็กน้อย ก่อนจะเม้มปากปัดมือที่จับคอเสื้อมันอยู่ออกไป
“อย่ายกตัวข้าเช่นนี้ มันดูเหมือนข้าตัวเล็กจ้อยนัก ข้าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ”
เสี่ยวไป๋ร าคาญใจเล็กน้อยที่ผ่านไปหลายปี รูปลักษณ์มันก็ไม่โตขึ้นเลย
ขณะนี้ ปราณชวนสะพรึงสายหนึ่งกวาดเข้าหา
“เดี๋ยวก็รู้ว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้!”
เซี่ยงเสียผู้เดือดดาลระเบิดสุญตาไล่ล่าเข้ากระชั้น
“อุ๊ยว้ายตาเถร!”
ร่างของเสี่ยวไป๋เกร็งด้วยความตกใจ แปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ภูตกลายพันธุ์ผู้งามสง่า ดูคลับคล้ายอาชา ร่างสีขาว เส้นขนกระจ่างเกลี้ยง ขาวโพลนไปทั้งตัว
ยามกายมันเรืองแสงสีขาว มันและเจียงผิงอันก็ปลาสนาการจากที่ทันที่
การโจมตีของเซี่ยงเสียพลาดเป้า ท าให้ตัวเขายืนตะลึง
นั่นอะไร ท าไมจึงไวนัก?
เพียงพริบตา สัตว์ภูตกลายพันธุ์ตัวนั้นก็หนีหายไปพันลี้แล้ว!
“กฎแห่งแสง!”
ความตกใจปรากฏบนสีหน้าของเซี่ยงเสีย
ปรากฏว่าสัตว์ภูตกลายพันธุ์ตัวนั้นบรรลุกฎเกณฑ์แห่งแสงอันหายาก รวดเร็วได้ถึงเพียงนี้ทั้ง ๆ ที่ฝึกฝนได้เพียงขอบเขตแปรเทวะ
ต้องเป็นสมบัติหายากอย่างแน่นอน!
หากเขาจับมันไปมอบให้หัวหน้าสมาพันธ์ได้ เข
