าจะได้รางวัลอย่างแน่นอน!
ขณะนี้ เซี่ยงเสียคลายความแค้นต่อผู้ฝึกตนคนนี้ลงแล้ว แต่ความกระหายในทรัพย์สินของอีกฝ่ายพอกพูนขึ้น
เสี่ยวไป๋เหินบินบนอากาศ ยามสังเกตเห็นศัตรูไล่ตามมา มันก็ขวัญเสียจนเจียนร ่าไห้
“แง ข้ายังเด็กนะ สู้ไม่ไหวหรอก ส่งข้ากลับถุงเก็บสัตว์ภูตเถอะ!”
เสี่ยวไป๋ขี้กลัวเสมอมา มันชอบซ่อนอยู่แต่ในถุงเก็บสัตว์ภูตของเจียงผิงอัน วัน ๆ เอาแต่กินโอสถอ่านหนังสือ
นี่เป็นครั้งแรกที่มันมาเจอเรื่องเช่นนี้ ท าให้มันขวัญหนีดีฝ่อนัก
เจียงผิงอันนั่งบนหลังเสี่ยวไป๋ ช าเลืองกลับไปยังศัตรู
“ข้าไวไม่เท่าศัตรู หากข้าถูกจับตัวได้ เจ้าจะไม่เหลือโอกาสได้อ่านหนังสืออีก จะถูกเขาขี่แล้วฟาดแส้เฆี่ยนใส่ทุกวันเลยล่ะ”
เสี่ยวไป๋นึกตามถึงวันคืนอัปยศเช่นนั้นแล้วขวัญผวา ความเร็วของมันยิ่งทวีคูณ
เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋เร็วได้ขนาดนี้ เจียงผิงอันก็ถอนหายใจโล่งอก
เลี้ยงทหารมาพันวัน เพื่อใช้ทหารเพียงประเดี๋ยว โอสถที่เลี้ยงมันไปเยอะแยะมิได้เสียเปล่า
ยามเจียงผิงอันยังมิได้สร้างรากฐาน เขาก็จับเสี่ยวไป๋มาได้และเลี้ยงมาจนทุกวันนี้ ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที่
เซี่ยงเสียซึ่งไล่ตามมาเห็นความเร็วของเสี่ยวไป๋เพิ่มขึ้นอีก ความโลภในใจก็ยิ่งเพิ่มสูง
ยิ่งสัตว์ภูตกลายพันธุ์ตัวนี้แข็งแกร่ง ยิ่งล ้าค่า
เซี่ยงเสียน า ‘ยันต์เทพสัญจร’ ออกมาแผ่นหนึ่ง ซึ่งเป็นยันต์ระดับสูงที่ตนถนอมไม่อยากใช้เสมอมา จะมีก็แต่ยามเตรียมเอาตัวรอดเท่านั้น
