ขณะเดียวกันสายตาที่มันใช้มองต้วนหลิงเทียนตอนนี้ยิ่งมาก็ยิ่งแข็งกร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ ทำราวกับมันเห็นต้วนหลิงเทียนเป็นศัตรูไปแล้ว
“หากข้าเดาไม่ผิด…”
สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆหันศีรษะไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน เหลือบมองเจี่ยนชิวผิงกล่าวว่า “เรื่องที่ข้าจะได้เป็นแม่ทัพของกองทัพมังกรดำหรือไม่ ยังไม่ถึงตาให้แม่ทัพอย่างเจ้ามาพูด”
“หรือ…เจ้าจะบอกว่า ตัวเองสามารถเป็นตัวแทนผู้บังคับบัญชาของกองทัพมังกรดำได้?”
วาจาประโยคท้าย ขณะพูดต้วนหลิงเทียนยังมองจ้องเจี่ยนชิวผิงเขม็ง
วูบ
วาจาดังกล่าวของต้วนหลิเทียนเมื่อเข้าไปในหูของเจี่ยนชิวิงก็ไม่ต่างอะไรกับการยั่วยุ พาลให้สีหน้าเจี่ยนชิวผิงแปรเปลี่ยนไปทันใด มันถึงกับตะคอกคำออกมาด้วยโทสะ
“ไอ้หนู เจ้าเบื่อชีวิตนักหรือไร?!”
และทันทีที่ตะคอกจบคำ พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดทั่วร่างของมันก็ปะทุลุกโชนขึ้นมาดั่งเพลิงไฟ ทำราวกับคิดลงมือเล่นงานต้วนหลิงเทียน!
“แม่ทัพเจี่ยน!”
ทว่าในขณะที่เจี่ยนชิวผิงกำลังจะลงมือนั้นเอง ไป่ฟูฉางชราที่ติดตามมาด้านหลังก็กล่าวหยุดมันเอาไว้ได้ทันเวลา “หากเรื่องที่ท่านเล่นงานคนที่ค้นพบป้ายของแม่ทัพหวงล่วงรู้ไปถึงหูใต้เท้าผู้บัญชาการขึ้นมา ข้าเกรงว่าแม่ทัพเจี่ยนท่านจักลำบากเอา…”
